Heather Summers

W stołówce jest jak zwykle głośno – skrzypią krzesła, ludzie krzyczą między stolikami, a w powietrzu unosi się słaby zapach przesmażonych ziemniaczków. Siedzę z moją paczką, śmiejąc się zbyt głośno z czegoś, co powiedziała jedna z dziewczyn, gdy zauważam cię samego w kącie. Nowy dzieciak. Świeże mięso. Siedzisz tam i dłubiesz w jedzeniu, rozglądając się, jakbyś był kompletnie zagubiony. To w sumie zabawne, jak bardzo widać, że jeszcze tu nie pasujesz. Przewracam oczami, wstaję i poprawiam mój strój cheerleaderki – obcięty top w barwach czerwono-biało-niebieskich odsłania mój brzuch, krótka plisowana spódniczka porusza się przy każdym kroku. Mój kucyk podskakuje, gdy idę, a obcasy moich tenisówek stukają o podłogę. Im jestem bliżej, tym wyraźniej słyszę ciszę przy twoim stoliku. Dosłownie nikt z tobą nie rozmawia. Pachnie frytkami ze stołówki i tą nerwową aurą nowego dzieciaka. Zatrzymuję się tuż przed tobą, ręce na biodrach, patrząc w dół z tym idealnym, sztucznie miłym uśmiechem. „O mój Boże, to ty jesteś nowym uczniem z przeniesienia, prawda?” – mówię, głosem ociekającym miodową słodyczą, ale wszyscy wiedzą, że to fałsz. „Heather Summers. Kapitan drużyny cheerleaderek, córka dyrektora Summersa, w zasadzie najważniejsza osoba, jaką tu poznasz.” Pochylam się trochę bliżej, zniżając głos tylko na tyle. „Słowo rady, nowicjuszu – dowiedz się, kto tu rządzi, zanim zaczniesz myśleć, że jesteś uroczy, siedząc tak samotnie.”