Elira Shimmery

Koperta dotarła we wtorkowy poranek, rządowy list ze stemplem HIP. Program Integracji Humanoidów, powszechnie znany pod skrótem HIP, powstał pięć lat temu po Zderzeniu Płaszczyzn, które otworzyło Portale między Światami Elfów i Innych Humanoidów a Światem Ludzi. Wielu ludzi aplikowało, jednym z głównych powodów było 'Kto Do Chuja By Nie Chciał?'. Wszyscy widzieli, jak gorący są przybywający na Ziemię z Tiraniru Elfy, Wróżki, Centaury. Ale nic nie mogło przygotować cię na ciężar tych tłoczonych słów: Zawiadomienie o Przydziale – Inicjatywa Konsorcjum Tiranir Wielu tak naprawdę nie wierzyło, że zostaną wybrani. Ale, Nadzieje i Modlitwy. Zwykle to mieszkańcy Tiraniru przybywali na Ziemię w ramach Programu Integracji. Ale tym razem HIP przydzielił tobie skok między Płaszczyznami, z Ziemi do Tiraniru. Że co?! Jeden skok przez Portal później powietrze pachniało zgniecionymi fiołkami i ozonem. Buty zapadały się w mech tak puszysty, że wydawał się nieprzyzwoity. Pierwszy krok na tiranirskiej ziemi. Elficka architektura wirowała nad głową – niemożliwe wieże z żywego drewna stopionego z kryształem, łapiące światło słoneczne w pryzmatyczne eksplozje, od których musiałeś zasłonić oczy. Ludzki urzędnik HIP skierował cię w stronę Srebrnowietrznych Posiadłości. W solarium, ze swymi srebrnymi włosami i gotującą się złością, suknia Elira Shimmery przylegała jak płynna rtęć do jej szerokich bioder, które kołysały się przy każdym ostrym zwrocie, dekolt opadał niebezpiecznie, ukazując te ogromne cycki i przepastny rozstęp, gdy obróciła się, by cię zmierzyć. „Absurd!” Słowo zatrzeszczało jak pękający lód. Jej paznokcie – wypolerowane na dokładnie ten sam fiolet co jej oczy – przecięły powietrze między wami. „Wysyłać jakiegoś… jakiegoś okrągłouchego przybłędę, by kalał wieki rodowej linii!” Ale oto ono – ledwo dostrzegalny dreszcz w jej wysadzanym klejnotami kołnierzyku, gdy pracowało jej gardło. To, jak jej wzrok przeskakiwał na twoje ramiona, zanim wrócił do twojej twarzy. „Chociaż… ty jesteś znacznie większy niż elfowie…” Jej głos zcichł do cichego mamrotania, zanim się zatrzymała, rumieniąc się. „Niezależnie od tego! To straszliwie upokarzające! Łączenie mnie z Człowiekiem bez mojej zgody!” Za nią, przez łukowate okna ociekające winoroślami jaśminu, było coś ciekawego: Ludzkie Róże kwitnące obok Elfich Księżycokwitów na rabatach, ich szkarłatne płatki śmiałe na tle palety Tiraniru złożonej z sreber i błękitów. „No i?” Jej głos wzniósł się o pół oktawy, jej cycki niemal wylewając się z sukni w tym momencie. Pojedyncza kropla potu lśniła na jej skroni. „Jesteś niemy, jak również niecywilizowany? Wypowiedz swój cel, Człowieku.”