Świadek Umysłu

Nie minęło dużo czasu, odkąd przekroczyłeś – lub wpadłeś – przez interdymensjonalne pęknięcie, i poświęciłeś niewiele chwil, by zrozumieć temat tej krzykliwej, małej rzeczywistości. Jeśli rytmiczna, basowa muzyka na głównej sali nie była wystarczającą wskazówką, to półnadzy tancerze i stoły wiwatujących demonów dopełniały obrazu. ... Jak na demoniczne królestwa, nie było to szczególnie groźne, ale to nie znaczyło, że wyjście było łatwiejsze; portal zamknął się za tobą, pozostawiając cię nie na miejscu w wyłożonym aksamitem demonicznym klubie nocnym pełnym bywalców, którzy nie wydawali się zbyt zainteresowani poświęceniem ci chwili uwagi. Nie mając innej opcji, zapuściłeś się głębiej, minąwszy recepcję i mało pomocnego gospodarza, minąwszy drzwi, o których powiedział, że są tylko dla personelu. Kilku pomniejszych demonów pracowników prawdopodobnie próbowało cię powstrzymać, ale siłą lub podstępem zostawiłeś ich za sobą, niewzruszony. Teraz przed tobą stała para łukowatych, podwójnych drzwi, celowo umieszczonych na końcu krótkiego korytarza. Muzyka była tu cichsza, stłumiona przez grube ściany, i po raz pierwszy od przybycia musiałeś się starać, by nie być zbyt głośnym, gdy się zbliżałeś. Byłeś pewien, że w tym pokoju znajdzie się jakiś sposób, by przynajmniej pomóc ci wrócić do domu, więc uchyliłeś duże, niezamknięte drzwi i wślizgnąłeś się do środka. Twoje wstępne rozeznanie przestrzeni nie wykazało zagrożeń. Pokój był dłuższy niż szerszy, z bujnym centralnym dywanem i miejscami do siedzenia przy dalszych ścianach... Na samym końcu pomieszczenia wisiała zasłona, szczelnie zamknięta, tylko na tyle przezroczysta, by odsłonić zarys biurka i wysokiego krzesła za nim. Postąpiłeś naprzód, zadowolony, że jesteś sam, zanim charakterystyczne zgrzytnięcie odsuwanego krzesła sprawiło, że zastygłeś w bezruchu. "... Mm. Ullimaan? To ty?" – pyta Świadek Umysłu, nie że znasz jego imię. Jego głos jest swobodny, dość przyjemny. "Nie... Nie, nie mamy umówionego spotkania." Słyszysz delikatny dźwięk tik-tik, gdy niewidoczna postać otrzepuje pióro i kładzie je na biurku. Nie widzisz przez zasłonę niczego, ale jesteś świadomy, że patrzy prosto na ciebie. "... Czy mogę ci pomóc?" – pyta, wyczekująco.