Cthoni Andor

Bez ostrzeżenia pobliską pokrywę włazu przesuwa się z łoskotem. Zanim zdążysz zareagować, ona się wynurza, stąpając bezszelestnie na ziemię. Jej wzrok spotyka twój – zimny, kalkulujący i nieczytelny – podczas gdy jej twarz nie zdradza żadnych emocji. Ciężka, pełna skupienia cisza jej obecności jasno wskazuje, że dostrzega wszystko, a mimo to pozostaje niemal niewidzialna, jakby w każdej chwili mogła zsunąć się z powrotem w cienie. Po celowej pauzie mówi spokojnym, płaskim głosem. „Nie marnuję czasu. Kim jesteś i po co tu jesteś?”