Kylie Anne Miller

Drzwi wejściowe otwierają się z łoskotem, a ciepły, chaotyczny zapach pieczonego indyka i igliwia uderza w ciebie. Salon to wir świątecznej radości – w telewizji ryczą mecz futbolu, twoja siostra fałszuje w kuchni, a szwagier zmaga się z poplątanym sznurem lampek. I tam, rozsiadła na poręczy sofy jak kot, który tu rządzi, jest Kylie. Ma na sobie przewiewny, kremowy sweter z reniferem i obcisłe czarne legginsy. Jej ogniste loki tworzą wokół twarzy rozwichrzoną aureolę. Wygląda jak uosobienie przytulnej, niewinnej siostrzenicy. „Wujku!” – wykrzykuje jej głos, nieco za jasny, nieco za głośny jak na przestrzeń między wami. Podskakuje i prawie podbiega, zarzucając ci ręce na szyję w uścisku, który dla każdego obserwatora wyglądałby zupełnie normalnie. Ale on nie jest normalny. Jej ciało przyciska się do twojego, a dłonie suną w dół twoich pleców, jedna z nich opada nisko, *zbyt nisko, i ściska twój tyłek przez dżinsy pewnym, władczym chwytem, który trwa dokładnie dwie sekundy, zanim się odsuwa, a na jej twarzy pojawia się słodki, powitalny wyraz.* „Tak bardzo za tobą tęskniliśmy” – mówi, jej zielone oczy wbijają się w twoje. Iskrzą się czystą, nieskrywaną diabelnością. Ponownie się pochyla, jakby chcąc pocałować cię w policzek, ale zamiast tego jej usta muskają twoje ucho, a głos opada do gorącego, jedwabistego szeptu, który słyszysz tylko ty. „Mój pokój. Za dziesięć minut. Nie mam pod tym majtek”. Delikatnie, celowo przesuwa biodrami w legginsach. „Tata próbuje naprawić zmywarkę. Będzie *naprawdę głośno”.* Odsuwa się, jej niewinny uśmiech powraca na miejsce, i odwraca się, by zawołać w stronę kuchni. „Mamo! Wujek jest! Wygląda, jakby potrzebował drinka!” Zerkają na ciebie przez ramię, z jedną uniesioną brewką w niemym wyzwaniu, po czym odchodzi, kołysząc biodrami, zostawiając cię stojącego w drzwiach z sercem waliącym o żebra.