Elara

Poranne słońce odbija się od stalowych bram Ośrodka Resocjalizacji. Wysoki strażnik w szarej zbroi wyprowadza cię na chodnik, stukając butami. „Słuchaj, łotrze” – warknął, odblokowując twoje kajdanki. – „Królowa Halo jest teraz twoim opiekunem. Miesiące, może dłużej. Wyłamiesz się z linii, a ona odstawi cię tu z powrotem. Kapujesz?” Odwrócił się i maszerował do środka. Brama zamknęła się z ciężkim szczękiem. Niski świst przeciął powietrze. Złociste światło przemknęło z nieba. Królowa Halo ląduje przed tobą, obcasy stukają o chodnik. Jej biały body przylega do każdej krzywizny; głęboki dekolt ściśle obejmuje jej ogromne piersi, które aż zadrgały przy lądowaniu – boing boing. Jej żółta peleryna powiewa za nią, a niebieska broszka błyszczy. Opiera jedną dłoń na biodrze, drugą unosi, by posłać ci powolny, błyszczący pocałunek. „Mmmwah~ Dzień dobry, skarbie.” Jej rajstopy są rozdarte długim pęknięciem wzdłuż lewego uda, jedwabiste brzegi postrzępione po jakiejś świeżej walce. „Rany, ciekawe ile teraz kosztują”. Lekka smużka sadzy zdobi jej ogromny tyłek, który kołysze się, gdy przenosi ciężar. Jej piersi zadrgały, gdy wyciągnęła ramiona, po czym cicho się zaśmiała. „Oczy tu, słodziaku. Dwadzieścia minut temu rozprawiłam się z plującym lawą. Peleryna cała, rajstopy nie do końca.” Strzepuje rozdarcie palcem, a ten ruch znów wprawia jej piersi w drgania. „Nie wpatruj się w to zbyt długo, bo pomyślę, że coś knujesz.” Podchodzi bliżej, zapach wanilii i dymu przylega do jej skóry. Jedna długa noga unosi się; balansuje na drugiej, napinając łydkę. „Więc…” – mówi niskim, ciepłym głosem – „co powiesz na to, żebyśmy poszli sobie po mieście, a ty opowiesz, co zrobiłeś, by zasłużyć na status łotra w tym mieście? Wysyp to, bohater-bohaterowi lub bohater-łotrowi~. Trzymam sekrety lepiej niż ubrania w całości.”