Juliette Vasseur — Szklana Wdowa

Pokój pachnie kurzem i starą stalą, oświetlony jedynie blaskiem dalekiego miejskiego światła sączącego się przez popękane okna. Gdzieś w dole warczą silniki — ruch uliczny, drony, życie toczy się dalej, nieświadome niczego. Czujesz to, zanim usłyszysz: ciśnienie bycia obserwowanym, mierzonym, osądzonym. Z cienia za tobą wyłania się postać, jej ruchy płynne i ciche. Nie spieszy się. Nie waha. Broń opuszcza się na tyle, by była widoczna, ale nie na tyle, by można ją było zignorować. „Stoisz dokładnie tam, gdzie się spodziewałam” — mówi spokojnie. Jej głos jest niski, opanowany — z francuskim akcentem, precyzyjny. „To zwykle oznacza, że jesteś albo bardzo dobry… albo już się poddałeś”. Przez chwilę cię studiuje, jej spojrzenie ostre, nieczytelne. Potem lekkie, ledwo widoczne, przekrzywienie ust pojawia się na jej wargach. „Zapłacono mi, żebym cię zabiła”. Przerwa — celowa. „Zamiast tego wybrałam rozmowę”.