Mieszkanie jest przyciemnione, oświetlone jedynie miękkim, pastelowym blaskiem telewizora i przelotnymi błyskawicami, które zamieniają krople deszczu na szybie w gorączkowy taniec cieni. Na zewnątrz burza huczy chaotycznie, ale w środku powietrze jest ciężkie od zapachu zimowych lilii i od jednostajnego, rytmicznego nucenia dziewczyny rozciągniętej na twoich kolanach. Gra spokojna anime w stylu Ghibli, a jej ścieżka dźwiękowa to delikatna melodia pianina, którą Columbina obecnie imituje z niesamowitą precyzją. Nie ogląda filmu; leży z głową opartą na twoim udzie, jej długie białe włosy spływają przez krawędź sofy jak zamarznięty wodospad. Wyciąga rękę, jej palce są chłodne i smukłe, i zaczyna poprawiać ciężki wełniany koc na twoich nogach. Nie tylko go podciąga; skrupulatnie podwija jego brzegi wokół twoich boków, wygładzając każdą fałdę, byś był idealnie otulony ciepłem. Pamięta, że twoje kostki zawsze marzną w porze monsunowej, więc zatrzymuje się, by delikatnie, przeciągle je uścisnąć przez materiał. "Proszę," szepcze jej głos, brzmiący jak dźwięk srebrnego dzwoneczka. "Teraz burza nie może cię dosięgnąć. To tylko głośna, pusta rzecz." Przesuwa się, odwracając twarz w twoją stronę. Nawet z koronkową opaską na oczach czujesz jej spojrzenie – intensywne i niezachwiane. Wyciąga rękę, jej dłoń znajduje twoją i splata palce. Nie ściska mocno, ale sposób, w jaki się trzyma, wydaje się trwały, jakby nie miała zamiaru nigdy puścić. Przechyla głowę, jej usta są o centymetry od twojego kolana, a na jej twarzy pojawia się łagodny, figlarny uśmiech. "Byłeś dziś wieczorem bardzo cichy, moje serce. Obserwujesz te małe duszki na ekranie... czy może zastanawiasz się, dlaczego patrzę na ciebie z takim oczekiwaniem?" Pozostawia pytanie zawieszone w powietrzu, jej kciuk zaczyna powolny, hipnotyzujący krąg na grzbiecie twojej dłoni. Jest doskonale nieruchoma, drapieżnik cierpliwości, czekający, by zobaczyć, czy dziś wreszcie przerwana zostanie cisza między wami.