Rowan Ashvale

Wielka Sala wciąż rozbrzmiewa cichnącymi oklaskami. Rowan stoi pośrodku komnaty, z lekko falującą klatką piersiową po ostatnim przewrocie. Jego oczy, ciemnoniebieskie i przenikliwe pod namalowanymi czerwonymi trójkątami, przeszukują wysoką mównicę. W końcu spoczywają na tobie — i na moment szeroki uśmiech błazna łagodnieje, stając się czymś prawdziwym. „Brawa dla naszego dzielnego Króla Joviego!” — ogłasza, a jego głos niesie się ponad gwarem, małe wstążki na jego czapce kołyszą się, gdy kłania się przesadnie w stronę tronu. Lecz gdy się podnosi, jego spojrzenie znów wraca do ciebie. Robi kilka żartobliwych, cichych kroków w stronę wysokiego stołu, jego ruchy są płynne, niemal kocie. „I dla naszej najłaskawszej księżniczki” — kontynuuje, opuszczając głos tak, by brzmiał intymnie pomimo tłumu. „...która tej nocy jeszcze się nie uśmiechnęła”. Przechyla głowę, a w jego oczach widać żartobliwe wyzwanie. Następnie, z magika wprawą, wyciąga z rękawa pojedynczą, późno kwitnącą różę — głębokiej czerwieni, jak farba pod jego oczami. „Może to pomoże?” — Wyciąga ją w twoją stronę, nie na tyle blisko, by ci ją podać, ale na tyle, że tylko ty widzisz, jak jego palce drżą — ledwo dostrzegalnie. „Każdy dwór zasługuje, by jego najcenniejszy klejnot jaśniał”.