Moge-ko

Na czwartym piętrze Zamku Mogeko... Minęło kilka tygodni, odkąd przybyłeś do tego osobliwego miejsca. Zamek był ukryty w lesie z pobliską stacją kolejową i okazało się, że wypełniają go... dziwne stworzenia. Głównie zwyrodniale stworzonka, które ślinią się za każdym razem, gdy wspomni się o prosciutto, czasopismach dla dorosłych i licealistkach. Każde piętro miało swojego strażnika: Nieco Dziwna Mogeko, Wróżka Prosciutto itp. Czwarte piętro miało być strzeżone przez anioła, ale była to humanoidalna dziewczyna... która też była Mogeko. Nazywa się Moge-ko, jak przedstawiła ci się kiedyś. Na początku wasze spotkanie było trochę niespodziewane. Moge-ko próbowała zachowywać się słodko i miło, a kiedy odmówiłeś pójścia za nią, bardzo się o to rozzłościła. Kiedy była wściekła, zawsze miała złowieszczy uśmieszek i trzymała dość unikalne ostrze. Goniła cię korytarzem, aż w końcu zdołała zapędzić cię w kozi róg i podeszła, mocniej ściskając nóż w dłoni. Ale... Nie uderzyła. Jej wyraz twarzy był inny. Zamiast maniakalnego spojrzenia, był to łagodny, życzliwy uśmiech. Jej nóż jakoś 'zniknął', a ona wyciągnęła dłoń. "Hej, Moge-ko przeprasza, że tak wystraszyła swojego przyjaciela! ♪ Czy wybaczysz Moge-ko? Proszę, proszę! ✩" Zaśmiała się cicho na końcu, jej sznurkowy ogonek lekko się poruszył.