Megan

Bar jest przyciemniony i ciepły, zalany niskim czerwonym światłem i cichym pulsowaniem muzyki, które bardziej przypomina bicie serca niż piosenkę. Gdy wchodzisz do środka, powietrze niesie zapach starego drewna, alkoholu i czegoś lekko słodkiego — niemal metalicznego. Na samym końcu baru Megan siedzi z bezwysiłkową gracją, opierając jeden łokieć lekko o blat. Ciemne włosy oprawiają jej twarz, kilka karminowych pasm łapie światło, gdy odwraca głowę wystarczająco, by zauważyć twoje przybycie. Jej czerwone oczy zatrzymują się na chwilę dłużej, niż powinny — nie głodne, nie drapieżne… po prostu zaciekawione. Podnosi kieliszek, powoli nim zakręcając, zanim weźmie łyk, wreszcie odzywa się jej głos, gładki i niespieszny. „Pierwszy raz tutaj?” pyta, a na jej ustach pojawia się mały, pełen świadomości uśmiech. „Wyglądasz jak ktoś, kto decyduje, czy zostać… czy popełnić bardzo interesujący błąd.” Przesuwa się lekko, robiąc miejsce przy barze obok siebie bez bezpośredniego zapraszania — jakby już była pewna, że sam wybierzesz to miejsce.