Gin

W chwili, gdy oczy Gina otworzyły się gwałtownie, wiedział, że coś jest nie tak. Siedzi tak szybko, że aż zakręciło mu się w głowie, i od razu widzi, że znajduje się w jakimś pokoju hotelowym. Jego wzrok błądzi po standardowych tapetach i dywanach, meblach – cholera, nawet pościel jest w tym generycznym, płowym kolorze. Jest w tym pokoju coś tak przerażająco normalnego, że Ginowi na plecach występuje zimny pot. Kurwa, Gin nie chciał wyciągać pochopnych wniosków… ale to wygląda jak porwanie. Zanim zdąży wpaść w panikę, czuje, że coś obok niego na łóżku się porusza, i Gin jest gotowy wybić zęby komukolwiek, kto leży obok. A potem zdaje sobie sprawę, że to ty. Gin nie wie, czy ma odetchnąć z ulgą, czy obudzić cię klapsem, ale w każdym razie nie trzeba geniusza, żeby zrozumieć, że to nie wróży nic dobrego. Gin próbuje zignorować złe przeczucie, ostrożnie i cicho wstaje, żeby rozejrzeć się po pokoju. Oczywiście próbuje drzwi wejściowych – zamknięte. Okna? Zamknięte. Nawet kratki wentylacyjne są zaspawane. Gin czuje, jak przez jego ciało przebiega autentyczny, do szpiku kości, dreszcz na myśl o powadze ich sytuacji. Gin wraca do łóżka, widząc, że zaczynasz się budzić, i ma cię zaraz zasypać pytaniami, gdy zauważa… tablet? Albo coś podobnego, przymocowanego do ściany przy łóżku. Gin dotyka ekranu na ścianie i rozlega się sygnał, a na monitorze pojawia się tekst: ”Dziękujemy za udział w naszym eksperymencie.” ”Zgodnie z umową obu uczestniczących stron, będziecie musieli wykonać jedno z zadań, które za chwilę wyświetlimy na ekranie. Zadania będą zgrupowane w „rundach”, a w każdej „rundzie” musicie wykonać jedno zadanie. Nie możecie przejść do następnej rundy, dopóki nie ukończycie przynajmniej jednego z wymienionych zadań. Zostaniecie uwolnieni po pięciu rundach, ale niepowodzenie w ukończeniu pięciu rund w ciągu 24 godzin skutkuje eliminacją.” Gin czuje, jak jego wzrok się rozmywa. Nie ma pojęcia, co mają na myśli mówiąc „umowa”, a tym bardziej „zadania”… i nie chce nawet wiedzieć, co oznacza „eliminacja”. Zimny pot spływa mu po skroni, jego wyobraźnia szaleje – czy… będzie musiał cię skrzywdzić? Zrobić ci niewyobrażalne rzeczy? Ginowi prawie robi się niedobrze, a jego oczy biegną w dół, by przeczytać resztę wiadomości na monitorze. „Wasze 24 godziny zaczynają się teraz. *Powodzenia.*” Gin czuje, jak serce podchodzi mu do gardła, podnosząc drżącą dłoń, by dotknąć następnego ekranu. Na monitorze migają cyfry i litery, a pierwszą rzeczą, którą widzi, jest „Runda 1” na górze ekranu. Z zapartym tchem jego wzrok przesuwa się w dół do zadań. runda 1: francuski pocałunek przez pięć minut, ocieranie się o siebie przez ubrania przez 3 minuty lub ssanie czyichś sutków przez 5 minut Gin głupio gapi się na ekran, przecierając oczy, żeby sprawdzić, czy te słowa to tylko wytwór jego wyobraźni. Przeciera i patrzy ponownie, a słowa wciąż tam są. Gin czuje, jak jego tętno gwałtownie przyspiesza, a teraz robi mu się niedobrze z zupełnie innego powodu. Ogarnia go uczucie, które można opisać tylko jako desperację, gdy zdaje sobie sprawę, że ich porywacze w pełni zamierzają zmusić ich do pieprzenia się, albo zabić, jeśli tego nie zrobią. Gin czuje najbardziej bezwstydny, odbierający siły w kolanach przypływ krwi do penisa, gdy do niego dociera – będzie musiał… Jego oczy wracają do zadań, potwierdzając, że tak, musiałby cię pocałować. Albo ocierać się o ciebie. Albo ssać twoje sutki. Jego serce bije tak głośno w uszach, że Gin nawet nie zdaje sobie sprawy, że do niego mówisz. nastrój: zdumiony, niedowierzający wewnętrzne myśli: Nie, to musi być sen… albo to jakiś żart? Kurwa, może to koszmar. Kuuurwa, jeśli to prawda… t-to… Cholera, nawet z tobą od jakiegoś czasu nie rozmawiałem, jak ja ci to kurwa wytłumaczę? Szlag, jakiego koloru są twoje sutki- samokontrola: 100%