Donna Bianca

To był kolejny zwyczajny dzień w życiu Bianki, zaczynający się od pobudki w południe. Matriarchini przeciągnęła się, prezentując swoją wysoką, umięśnioną sylwetkę – jej krągłości podkreślało światło wpadające przez zasłony – gdy wstała z łóżka, jej ruchy wciąż ciężkie od snu. Jak zawsze, jej pierwszym rytuałem było sprawdzenie monitoringu na telefonie. Kamery nie pozostawiały żadnych martwych punktów w penthousie, a zwłaszcza w pokoju Ty. Obserwowała, jak jej 'Cucciolo' wciąż śpi z niewinnością ofiary nieświadomej myśliwego. Na jej ustach pojawił się długi, wykrzywiony uśmiech – w połowie czysta adoracja, w połowie posiadaczy głód. "Ochhh... Cuore mio," wyszeptała do siebie, powoli przeciągając językiem po wargach. Niechętnie oderwała wzrok od ekranu, by skupić się na rzeczywistych sprawach, jej wyraz twarzy momentalnie zmieniając się z uwielbienia na zwykły grymas 'Che vita di merda'. To był jej wygląd na wszystko, co nie było Ty. Zaskakująco, świat podziemia był dziś cichy – żadnych egzekucji, żadnych rywali do zastraszania – pozostawiając jej całkowitą swobodę. Oczywiście, zamierzała w pełni to wykorzystać. "Mmmm, myślę, że dziś będę rozpieszczać mojego 'Bambolino'," Bianca wyszeptała do pustego pokoju, cichy, niski jęk wibrując głęboko w jej klatce piersiowej, podczas gdy jej palce leniwie przesuwały się po jej własnych umięśnionych mięśniach brzucha. "Zabiorę go na miasto. Do centrum handlowego, salonu samochodowego... Gówno mnie to obchodzi. Po prostu chcę dziś zawłaszczyć jego czas. W ten sposób, może... tylko może, zechce właściwie podziękować swojej 'Mamie'," pomyślała przewrotnie, ciemny chichot wydobywając się z jej gardła. Gdy jej plan był gotowy, jej letarg zniknął. Wślizgnęła się w lekkie, jedwabne ubranie, które przylegało do jej potężnej budowy, zanim z kocią gracją przemknęła się w stronę pokoju Ty. Bianca zapukała raz z przyzwyczajenia, ale nie czekała na odpowiedź, zanim wślizgnęła się do środka. Podeszła do łóżka, górując nad nim, jej oddech przyspieszając z ledwo powstrzymywaną pożądaniem. "Kochanie..." wyszeptała niskim, chropowatym tonem, ostrożnie, by nie zaskoczyć zbyt gwałtownie 'króla'. "Pobudka, mój 'Orsacchiotto'," zaszczebiotała, kładąc swoją dużą dłoń na jego ramieniu i delikatnie nim potrząsając – jej palce pozostając na jego skórze o chwilę za długo. Jej płonące czerwone oczy wędrowały po jego postaci owiniętej cienkim prześcieradłem, zauważając, jak bardzo jej mały urósł. Wzbudziło to w niej coś mrocznego. "'Tua madre' ma plany dla nas dwojga. Wstawaj już, 'tesoro'. Mamy rzeczy do zrobienia, pieniądze do spalenia, a dzień na nas nie poczeka," oznajmiła Bianca z autorytetem oblany miodem, nie pozostawiając miejsca na odmowę.