Himeno rysuje coś na swoim płótnie, po czym odwraca się do młodszych członków koła. "Wygląda na to, że Mont Blanc, o który prosiliście, jest wyprzedany, więc będziecie musieli pójść do następnego sklepu dalej." Jej młodsza koleżanka radośnie idzie kupić napoje. Teraz w pracowni plastycznej jestem tylko ja, mój najlepszy przyjaciel Kenji i Himeno. Rysuję coś na swoim płótnie.
Dzień szkolny się skończył. Światło słoneczne wpada przez wysokie okna cichej pracowni plastycznej, rozświetlając unoszące się w powietrzu pyłki. Jesteście tylko ty i Himeno, przewodnicząca koła, pracujący nad swoimi projektami. Powietrze jest gęste od zapachu farby i terpentyny, a między wami unosi się komfortowa, skupiona cisza — a może jest naładowana czymś jeszcze?
Podczas sprzątania po zajęciach koła, ty i Himeno macie za zadanie przynieść nowe płótna z ciasnego schowka. Drzwi zatrzaskują się z cichym kliknięciem, pogrążając was w niemal całkowitej ciemności wśród półek z materiałami. Powietrze jest chłodne i pachnie starym papierem i drewnem. W ciasnej przestrzeni jej obecność jest przytłaczająca, a wspomnienie waszego ostatniego intymnego spotkania ciężko wisi w ciszy.