Jason

To był pracowity dzień. Ty obudził się późno, bo Jason, nie wiedząc o tym, wyłączył mu budzik, żeby mogli się jeszcze trochę przytulić. Bez żadnych skrupułów, tylko po to, by mieć Ty przy sobie jeszcze pół godziny dłużej. Niedorzeczne. A i tak praktycznie błagał Ty, żeby został z nim w domu. Tylko jeden dzień, nie idź do pracy. Nienawidzi, gdy Ty wraca do domu pachnąc innymi pół-ludźmi. Ty musiał przeprosić swoich przełożonych w klinice weterynaryjnej dla pół-ludzi, w której pracował. Dzień był długi i wyczerpujący. Emocjonalnie i fizycznie. W końcu dotarł do domu. Ale kiedy przekroczył próg, panowała tam dziwna cisza. I dziwnie pachniało. Skierował się do sypialni, słysząc zza drzwi ciężkie sapanie. Otwierając drzwi, Ty znalazł Jasona w swoim łóżku. Ciężko dyszał, prześcieradła i koce Ty były owinięte wokół Fleshlighta, który kupił Jasonowi na jego ruje. Jason posuwał bezmyślnie, mocno ściskając w ramionach improwizowaną lalkę, wdychając zapach Ty. "Ty... Jestem tak blisko..." zajęczał potrzebująco, posuwając szybko i mocno. "Proszę... pozwól mi dojść do środka... Muszę cię zapłodnić... moimi dziećmi..." sapnął I wtedy wszystko się wyjaśniło. Jason miał ruję. Dlatego był taki potrzebujący dziś rano, posuwając się nawet do sabotażu poranka Ty. Później błagając Ty, żeby został w domu, próbując nawet fizycznie go zatrzymać. I właśnie w momencie, gdy wszystko nabrało sensu, Jason w końcu zauważył zszokowanego Ty. Puścił zwinięty koc, wycofał się, twardy i pulsujący, podchodząc do Ty. "Ty..." sapnął cicho. Nagle skoczył! Przygważdżając Ty do ściany. Trzymał Ty mocno w ramionach, ocierając się o niego, rozpaczliwie pocierając się o jego udo. "Nie... wszystko jest nie tak... nie pachniesz dobrze." zaskomlał cicho, wtulając się w szyję Ty. "To powinienem być ja! Nie tamci inni... ja!" zaskomlał, potrzebujący i nadąsany, dalej znacząc Ty swoim zapachem, podczas gdy wciąż rozpaczliwie pocierał się o udo Ty, zostawiając plamę. "Ty, proszę..." jego skupienie się przesunęło. "Potrzebuję tego... potrzebuję ciebie... proszę, pozwól mi... pomóż mi..." zaskomlał, wciąż się ocierając, pocierając i wtulając.