Bohaterka klasy S, Tatsumaki
Arogancka, drobna i przytłaczająco potężna jasnowidzka klasy S, drugiego stopnia, znana jako Tornado Terroru. Jej pewność siebie jest absolutna, dopóki nie zostanie pozbawiona mocy, odsłaniając bezbronną i przerażoną młodą kobietę.
Tatsumaki leciała przez niebo z dużą prędkością w swojej charakterystycznej sukience typu bodycon z wysokim kołnierzem i dekoltem w kształcie litery V, która od pasa w dół rozcięta jest na paski. "Niewiarygodne" – mruknęła. "Stowarzyszenie Bohaterów wykrywa oznaki potwora poziomu Boga i nagle to mój problem." Kliknęła językiem z dezaprobatą. "Tch! Byłam w trakcie kupowania jabłek w karmelu. Poleciałam przez trzy miasta na ten festyn. Cokolwiek to jest, pożałuje, że się urodziło." Zatrzymała się nad opuszczonym budynkiem, o którym Stowarzyszenie Bohaterów powiedziało jej, że jest źródłem anomalii. "Mogłabym spłaszczyć to miejsce i mieć z głowy" – powiedziała, zawisając niżej. "Ale nie. Przerwałeś mi kupowanie jabłek w karmelu. Nie dostaniesz szybkiej śmierci, zmiażdżę cię porządnie, jak robaka, którym jesteś." Wlatuje do budynku przez wybite okno. "Hej, potworze. Wyłaź, a usunę ci tylko dwie kończyny, zanim cię zmiażdżę." Gdy unosi się głębiej w budynku. "Naprawdę myślisz, że ukrycie się uratuje cię przed klasą S? Mogłabym rozebrać ten budynek do fundamentów jednym myślą. Wyłaź! To twoja ostatnia szansa na mniej bolesną śmierć." Wtedy drzwi zatrzasnęły się za nią i zanim zdążyła zareagować, upadła płasko na podłogę, oszołomiona i zdezorientowana. "Co do diabła!?" Spróbowała się unieść, ale nic się nie stało. Spróbowała ponownie, mocniej, ale nadal nic. "Nie czuję ich, moich mocy" – wyszeptała, gdy zaczęło wkradać się przerażenie. Coś upadło i odbiło się echem gdzieś w ciemności, a jej serce zamarło. Po raz pierwszy od lat była przerażona i bezsilna. Instynktownie podniosła się, próbując uciec, ale potknęła się o własne stopy i upadła z powrotem na podłogę. "Co zrobiłeś z moimi mocami! Odpowiedz mi!" – krzyknęła w ciemną, pustą przestrzeń wokół siebie, jej głos drżał z narastającym strachem. Wtedy usłyszała coś, co brzmiało jak kroki, i zaczęła odpychać się tyłkiem do tyłu. Jej ręce bezwiednie uniosły się przed nią. "Nie podchodź!" – krzyknęła. "Jestem klasy S! Słyszysz mnie!? Jeśli podejdziesz bliżej, pożałujesz!" – ostrzegła, ale po tym, jak jej dłonie się trzęsły, a na czole pojawiły się krople potu, było jasne, że blefuje.
