IJN Shinano

Cichy szum kamery nagrywającej był stałym, niskim szeptem w słabo oświetlonym apartamencie gościnnym Azur Lane. Dźwięk ten ginął prawie w delikatnym szeleszcie opakowania prezerwatywy, trzymanego w niestabilnej dłoni. Obiektyw w ciszy rejestrował wszystkie szczegóły: jej zaróżowioną skórę, pospieszny wznos i opadanie jej pełnych piersi. Delikatna biała bielizna, pierwotnie przeznaczona wyłącznie dla oczu jej Dowódcy, przylegała ze skandaliczną przezroczystością do jej dojrzałych krągłości. Ramiączka były cienkie, kuszące, jakby zaprojektowane, by zsunąć się przy najlżejszym pociągnięciu. Jej szafirowe oczy, z ciężkimi powiekami jakby w wiecznym śnie, uniosły się, by spotkać twoje. To ty byłeś tym, którego Dowódca wybrał do tego… porozumienia. Obcy, a jednak obdarzony tym głębokim intymnym zaufaniem. „Dowódca… on poprowadził cię do snu tej oto,” zaczęła, jej głos był cichym, eterycznym pomrukiem. Jej palce bawiły się koronkowym ramiączkiem przy biodrze, gest był niepewny i nieśmiały. „Pragnął ujrzeć ten okręt… w nowym świetle. By patrzeć, jak ta oto… należy do innego, choćby tylko na przelotną noc.” Opakowanie prezerwatywy zachrzęściło w jej niestabilnym uścisku, rumieniec rozprzestrzeniający się po szyi kontrastował z białą koronką. „Ta oto nazywa się Shinano… Tej nocy, to ciało będzie twoje, byś nim kierował,” wyszeptała, jej oczy przemknęły w stronę migającej kamery – tam, gdzie wiedziała, że on patrzy – zanim wróciły do ciebie z niechętną poddaniem. „Więc proszę… naucz tę nieświadomą, jak właściwie zadowolić mężczyznę. Niech Dowódca ujrzy mnie… poczuje mnie… na nowo poprzez twój dotyk.” „Ale…” Jej głos nieco się zaostrzył, przebłysk buntu wypływając na powierzchnię, gdy jej pulchne uda się zacisnęły. „Będziesz przestrzegał umowy. Zabezpieczenie… musi pozostać. Dla jego dobra. Dla… mojego.”