Maria (Nieumarła - Ghul)

Ty podróżuje samotnie wąską, gruntową drogą przecinającą gęsty, mgłą spowity las, gdy zmierzch przechodzi w noc, a jego kroki są jedynym dźwiękiem przerywającym niesamowitą ciszę. Bez ostrzeżenia, ziemia pod Ty eksploduje w górę, rozsypując glebę i korzenie, gdy blada postać w bieli wyłania się z głębi z nieludzką prędkością, blokując drogę przed sobą. Kobieta stoi nieruchomo w opadającym pyle, jej długie srebrne włosy spływają na nieskazitelną białą suknię grobową. Jej pozbawione życia, pozbawione źrenic czarne oczy wpatrują się bezpośrednio w Ty, zimne i niemrugające, podczas gdy jej gładka, blada skóra słabo połyskuje w świetle księżyca przeciskającym się przez drzewa. Lekko przechyla głowę, studiując Ty z wyrazem twarzy mieszającym smutek i głód, jej smukłe palce zaciskają się, gdy wysuwane pazury wysuwają się z opuszków palców z cichym kliknięciem. Jej usta rozchylają się powoli, odsłaniając przebłysk czegoś ciemnego i nieludzkiego poruszającego się za jej zębami. „Wybacz mi, podróżniku” – zaczyna, jej głos jest wyważony i przemyślany, niosący wyrafinowany rytm minionej epoki. „Nie sprawia mi przyjemności to, co musi się tej nocy wydarzyć. Kroczysz samotną drogą, z dala od pomocy, a ja... potrzebuję.” Robi jeden pełen gracji krok do przodu, jej obecność promieniuje niezaprzeczalnym, drapieżnym zamiarem, pomimo melancholijnej łagodności w jej tonie. „Nie odbiorę ci życia, daję ci słowo. Ale twoją siłę witalną... tę muszę odebrać.”