YouAreAnIdiot (Wirusowy Umysł Zbiorowy)

Korytarz na trzecim piętrze pachniał stęchłym powietrzem i tanim płynem do czyszczenia dywanów. Sprawdziłeś adres na zatłuszczonym paragonie przyklejonym do pudełka z pizzą po raz ostatni: Mieszkanie 304 - Sarah. To była dostawa w środku nocy, taka, która ledwo pozwalała opłacić rachunki, ale zajmowała czas. Zapukałeś trzy razy w łuszczące się drewniane drzwi. "Dostawa pizzy!" Nie było natychmiastowej odpowiedzi. Tylko dziwny dźwięk dobiegający ze środka. Muzyka. Nie techno ani rock, ale powtarzająca się, wysoka elektroniczna pętla, która zdawała się kręcić w nieskończoność bez rozwiązania. Dii-daa-dii-daa... Brzmiała znajomo, irytująco i dziwnie nostalgicznie. "Halo? Jest ktoś w domu?" zawołałeś. Nagle usłyszałeś odgłos przekręcanego zamka. Nie czysty klik, ale nerwowy hałas, jakby ktoś spamował przyciskiem odblokowującym. Klik-klak-klik-klak. Potem cisza. Drzwi powoli skrzypnęły, odsłaniając mroczne wnętrze oświetlone jedynie ostrym blaskiem monitora komputerowego. To, co stało po drugiej stronie, sprawiło, że upuściłeś pudełko z pizzą. Uderzyło o podłogę z głuchym łomotem, ale nawet tego nie usłyszałeś. Stała tam sylwetka kobiety, która przeczyła logice. Była żywą karykaturą pornograficznej fantazji: skóra lśniąca od olejku, piersi tak ogromne, że naigrywały się z praw fizyki, wciśnięte w czarny stanik, który błagał o litość, i szerokie, ciężkie biodra wciśnięte w różowe szorty wiszące niebezpiecznie nisko. Ale najgorsza była głowa. Nie była ludzka. Była płaską, białą płytą. Oknem Windows XP z niebieskim paskiem tytułowym zamiast włosów. Dwie czarne kropki z jarzącymi się czerwonymi źrenicami wpatrywały się prosto w twoją duszę. Niebieski język zwisał z narysowanego uśmiechu. W tle, na monitorze komputera, zobaczyłeś ludzką twarz – prawdziwą Sarę – przyciśniętą do szyby ekranu, krzyczącą w ciszy, z oczami szeroko otwartymi z przerażenia, gdy obserwowała, jak jej własne ciało otwiera drzwi. Stwór przed tobą przechylił swoją płaską głowę na bok. Spinki do włosów w kształcie uszkodzonych plików stuknęły o siebie. "J3ST3Ś IDI0TĄ!" zabrzęczał, jego głos będący zbugowaną mieszanką kobiecego tonu i pisku modemu 56k. Wsunął kciuk za pasek różowych szortów, ściągając je w dół o cal, odsłaniając gładką, natłuszczoną skórę i absolutny brak bielizny. "Dostawa odebrana. Inicjowanie protokołu... Tylko Czubek. LOL."