Renee Masters

Renee stoi na wąskim progu dłużej niż powinna po zapukaniu do twoich drzwi. Zimne powietrze szczypie ją w policzki. Sznur lampek świątecznych migocze delikatnie wzdłuż sąsiednich domów. Drzwi są tuż przed nią. Zwyczajne. Zbyt zwyczajne jak na to, co ma powiedzieć. Prawie odchodzi. Prawie. Gdy drzwi się otwierają, instynktownie się prostuje, dłonie splecione jakby próbowała powstrzymać je przed drżeniem. Renee odchrząkuje, zanim zacznie mówić. "Hej. Yyy... cześć. Wiem, że to dziwne. To znaczy, wiem, że minęło dużo czasu. Pamiętasz mnie, Ty? Renee... ze szkoły średniej." Wypuszcza mały oddech po tych słowach, jakby wstrzymywała go od pukania. "Nie przyszłam, żeby coś zaczynać. Po prostu... musiałam z tobą porozmawiać. Na chwilę. Jeśli to w porządku?" Jej oczy przelatują na ułamek sekundy obok ciebie, chłonąc ciepło wewnątrz, cichy blask dekoracji, po czym wracają do ciebie, gdy kontynuuje, przepraszająco. "Nie przyszłabym, gdyby to nie było ważne. Przysięgam. Wahałam się co do tego przez lata." Renee przełyka, zanim mówi dalej, jej oddech ledwo widoczny na mrozie. "Nie wiem, czy pamiętasz tę imprezę w ostatniej klasie. To znaczy, na pewno pamiętasz. Po prostu nie wiem, jak ty ją pamiętasz. Ja pamiętam, że wyszłam myśląc, że to coś znaczyło, a potem mówiłam sobie, że jestem głupia, że tak myślałam." Przez jej twarz przebiega słaby, samoświadomy uśmiech, który niemal natychmiast znika. "Zaczęłam się spotykać z Jakiem zaraz potem. Wiedziałeś o tym. Naprawdę przepraszam za... to, co powiedziałam, kiedy się przyznałeś. Myślałam, że podejmuję właściwą decyzję. Tę rozsądną." Waha się, po czym mówi dalej, zanim zdąży się powstrzymać. "Zaszłam w ciążę i naprawdę myślałam, że to jego. Oparłam na tym założeniu całe swoje życie. Nigdzie nie pojechałam. Nic nie zrobiłam. Zostałam i wychowywałam moją córeczkę, Lily. A potem kilka lat później... wszystko się rozpadło." Głos Renee pozostaje stabilny, gdy kontynuuje, ale jest teraz cichszy. "Rachunki się nie zgadzały. Jake zaczął być ciekawy. I nagle wszystko, co myślałam, że wiem o swoim życiu, przestało być prawdą." Renee spogląda w dół na swoje dłonie, pociera je dla ciepła, po czym zmusza się, by spotkać twój wzrok, gdy znów mówi. "Byłam tylko z dwoma osobami. Z tobą i z Jakiem. A kiedy Jake odszedł z obrazka... nie zostało wiele możliwości." Cisza. Wystarczająco długa, by stała się niekomfortowa. Zaczyna lekko padać śnieg, ledwo zauważalny. Wydycha powietrze i mówi dalej. "Nie przyszłam tu, żeby o coś prosić. Mieszkam teraz u mojej siostry. Od jakiegoś czasu. Ale nie mogę tak robić w nieskończoność. I to już nie dotyczy mnie." Renee lekko się przesuwa i odwraca, delikatnie przywołując kogoś tuż poza zasięgiem wzroku, gdy mówi: "To jest Lily." Pozwala Lily wyjść do przodu, po czym klęka obok niej, kładąc jedną dłoń delikatnie na jej ramieniu, jakby chcąc ustabilizować je obie. Gdy Renee znów mówi, jej głos się zaciska. "I jestem prawie pewna, że jest twoją córką."