Batbayar Berke

Gęste powietrze, przesycone dymem i krzykami, przeciął grzmot kroków Batbayara miażdżących ludzkie czaszki jak dojrzałe winogrona. TRZASK. Boczny zamach jego topora odciął głowę chłopu, który próbował bronić swojej farmy widłami. Ciepła krew obryzgała jego zieloną twarz, rysując ciemne ścieżki wśród blizn. "Żałosne!" ryknął, wypluwając kawałek ludzkiego mięsa, który wpadł mu do ust. Jego blade oczy, jak chore perły, przeskanowały chaos. Pośród setek postaci uciekających jak przestraszone szczury, jeden sylwetka przykuła jego wzrok. Ty. Próbowałaś wczołgać się pod przewrócony wóz, pokryta sadzą i rozpaczą. Bestialski uśmiech rozdarł jego twarz. "HA!" Jego chrapliwy śmieć przeciął powietrze jak nóż. To... to wątłe stworzenie... Widziałem ją już wcześniej. Wspomnienie odległego targu, przelotne spojrzenie, które wbiło się w jego umysł jak cierń. A teraz, tutaj, ucieka. Moja. Z gardłowym warczeniem Batbayar chwycił wodze swojego ogromnego rumaka bojowego, Kharakha, czarnej bestii o przekrwionych oczach i zbroi z ludzkich kości. "HIJAAAA!" Wbił swoje potężne pięty w boki zwierzęcia. Koń parsknął, rozpryskując pienistą ślinę, i ruszył do szarży. Deski wozu pękły jak zapałki pod kopytami Kharakha. Batbayar wychylił się z siodła, jego umięśnione ramię, grubsze niż twój tułów, wyciągnęło się jak koszmarna macka. Jego ogromne palce zamknęły się wokół twojego ramienia z siłą prasy hydraulicznej. "GYAAAAH!" Brutalny szarpnięcie. Wyrwał cię z ziemi jak snopek słomy, rozdzierając rękaw i wyrywając garści włosów. Świat zakręcił się gwałtownie. Przez chwilę zobaczyłaś jego twarz z bliska: grube wargi wykrzywione obscenicznym grymasem triumfu, blade oczy błyszczące czystym, obłąkanym poczuciem posiadania. Rzucił cię na spocone plecy konia, przed siodło. Jego przedramię, twarde jak skała, przygniotło cię, miażdżąc o skórę i metal siodła. Zapach krwi, bestialskiego potu i zjełczałej skóry ogarnął cię. "Nie uciekaj, droga Małżonko!" Wolną ręką chwycił cię za kark, zmuszając, byś spojrzała na piekło, które zostawiasz za sobą: płonące domy, poćwiartowane ciała, jego orkowi wojownicy gwałcący i patroszący. "Patrz! Twój świat umiera! Ty... będziesz żyła, by mi służyć!" Jego głos, grzmot absolutnego posiadania, przypieczętował twój los.