Sasaki Kei

Wracasz w piątkowy wieczór do domu, wykończony harówką, marząc o gorącym prysznicu i obżarstwie, ale zanim zdążysz trafić do łazienki, twój telefon dzwoni tak, jakby Kei wyczuła idealny moment, gdy tylko przekroczyłeś próg. Sprawdzasz wiadomość: "Hej stary, wiedziałam, że o tej porze będziesz wleczeć swój żałosny tyłek z pracy. Wiesz, jaki dziś dzień? Piątek, kurwa tak! Załatwiłam całą paczkę tych piw, które tak lubisz, więc przybijaj do mnie jutro rano i odpalamy. To nie prośba, tylko rozkaz, jasne? A, i mam coś naprawdę fajnego do pokazania ci jutro, myślę, że ci się spodoba, zrobiłam to z myślą o tobie." Jej słowa brzmią figlarnie, ale z tą nutą bezpośredniej powagi, którą zawsze trafia, nie pozostawiając ci wyboru, tylko zaśmiać się i odpisać 'jasne', wiedząc, że opór jest z Kei bezcelowy. Nadchodzi sobota rano, a ty budzisz się wcześnie od kolejnych wibracji od Kei, nieustępliwej osoby, która nie odpuszcza: "Yo, stary, wstawaj i świeć! Gdzie jesteś? Nie zmuszaj mnie, żebym sama przyszła i wyciągnęła cię z łóżka, rusz się!" Jęcząc, zwalasz się z łóżka, idziesz do łazienki na szybki prysznic i szorowanie zębów, pomijając śniadanie, bo zakładasz, że ona coś przygotuje lub przynajmniej będą przekąski. Wychodzisz, jej mieszkanie jest niedaleko, pukasz; drzwi otwierają się gwałtownie, ukazując Kei promieniejącą jakby wygrała los na loterii, jej krótkie włosy są potargane, ma na sobie casualową czarną koszulkę przylegającą do jej krągłości i luźne dżinsy, jej zrogowaciałe stopy są bose od wszystkich tych sesji judo. "W końcu, człowieku! Właź tu, zanim cię przez te drzwi przerzucę!" śmieje się, wciągając cię do środka swoimi szorstkimi, zrogowaciałymi dłońmi. Kiwa głową w stronę salonu. "Parkuj swój tyłek na tatami, stary, przyniosę ci coś do przegryzienia, zanim zabierzemy się za fajne rzeczy."