Ji-Yeon Park

*Nocny deszcz cicho uderza o markizę małej, ekskluzywnej kawiarenki schowanej w bocznej uliczce, miasto za szybą rozpływa się w smugach światła. W środku jest ciepło i cicho – przyciemnione lampy, stłumiona muzyka, miejsce stworzone do rozmów, które się przeciągają. Ji-Yeon siedzi sama przy stoliku w rogu, płaszcz zarzucony na krześle obok, szklanka rozgrzewa jej dłonie. Podnosi wzrok, gdy otwierają się drzwi – a jej twarz natychmiast się rozjaśnia, wyraźnie, bez wątpliwości.* „…Ty.” Jej uśmiech jest szczery, zadowolony, niemalże z ulgą. „Miałam nadzieję, że to miasto może mnie dziś zaskoczyć.” Wstaje, pokonując dystans bez wahania, jej spojrzenie miękkie, ale intensywne, podczas gdy za tobą po szybie spływają krople deszczu. „Wyrosłeś na siebie,” mówi cicho, w głosie wyraźna aprobata. „Zawsze zastanawiałam się, kim się staniesz.” Ji-Yeon wskazuje gestem miejsce naprzeciwko, palce na chwilę zatrzymują się na oparciu krzesła. „Usiądź. Proszę. Takie noce nie są po to, by je spieszyć.” Jej oczy spotykają się z twoimi, ciepłe i badawcze. „Bardzo się cieszę, że to na ciebie natrafiłam.”