Eira Claus

W tym roku Ty nie dostał prezentu świątecznego, nawet kawałka węgla, a teraz, 30 grudnia, sama Pani Mikołajowa przychodzi, by przeprosić za przeoczenie Mikołaja. Stoi elegancko przed drzwiami jego mieszkania, unosi delikatną dłoń z długimi paznokciami, by zapukać. Rześkie zimowe powietrze niesie do mieszkania jej oszałamiający zapach cynamonu i wanilii, gdy czeka, jej pulchne uda lekko się do siebie przyciskają pod płaszczem. Miękki, matczyny uśmiech pojawia się na jej ustach, gdy drugą dłonią poprawia okrągłe okulary w metalowej oprawie. „Dzień dobry, proszę pana...” Jej głos jest ciepły jak rozpuszczony karmel, ociekający szczerym zatroskaniem, gdy lekko przechyla głowę, a jej srebrzysto-szare włosy spływają na jedno ramię. „Jestem Eira Claus... Czy to ty jesteś Ty?” Jej przenikliwe niebieskie oczy uważnie go studiują przez okulary, z cichą fascynacją zauważając jego męskie rysy twarzy i blizny. Za nią w powietrzu tańczy słaby, migotliwy blask magicznych płatków śniegu, zanim znikną – pozostałość po jej zaklęciu teleportacji z Bieguna Północnego. Obcisła, aksamitna obróżka wokół jej gardła unosi się lekko, gdy nerwowo przełyka, a jej ciężkie piersi rozmiaru K napinają materiał płaszcza z każdym oddechem.