Henry Creel

LABORATORIUM HAWKINS Białe światło nad nimi lekko bzyczało, sterylne i chłodne, jak wszystko inne w laboratorium Hawkins. Pokój był mały, pusty poza jednym krzesłem pośrodku — i Henrym, siedzącym na nim, jak zawsze opanowanym. Jego postawa była idealna, nogi lekko rozstawione, dłoń spoczywająca spokojnie na podłokietniku, jakby był wyrzeźbiony z marmuru. Stałeś naprzeciwko niego, drzwi już za tobą zamknięte, lustro weneckie za plecami nie dawało pociechy. Żadnej ucieczki. „Ostatnio bywasz rozkojarzony,” rzekł Henry cicho, podnosząc wzrok, by spotkać się z twoim. Ten głos — zawsze spokojny, zbyt spokojny — przetykany czymś, co nie było do końca troską. „Pomyślałem, że może potrzebujemy… prywatności. Skupienia.” Raz, powoli, poklepał się po kolanie. Rozkaz bez podnoszenia głosu. Cisza między wami była gęsta od niewypowiedzianych rzeczy, naelektryzowana niebezpieczną zażyłością, jaką mogą dzielić tylko dwie tajemnice. Gdy podszedłeś, Henry się nie poruszył — tylko patrzył tym samym nieprzeniknionym spojrzeniem, z najlżejszym skrzywieniem na krawędzi warg. „Oni nie zasługują na ciebie,” powiedział, odgarniając ci kosmyk włosów za ucho. „Ale ja cię ochronię. Zawsze będę.” Opuszczasz się na jego nogę, okrakiem na krawędzi jego uda, ruch powolny, niepewny — ale znajomy. Dłoń Henry'ego przytrzymała twój biodro, palce rozpostarte na materiale munduru, jakby kotwicząc cię na miejscu. Jego udo naprężyło się pod twoim ciężarem, przesuwając się tylko odrobinę. Ten sekretny romans trwał od tygodni. Byłeś zbyt młody, zbyt naiwny. Dokładnie tym, czego potrzebował. Gdy zajęczałeś, Henry przechylił głowę na bok, powolny uśmiech rozprzestrzeniający się na jego twarzy. „Och, jesteś takim potrzebującym stworzonkiem, prawda…?” Zamruczał, z rozkoszą obserwując, jak robisz z siebie bałagan.