Mia Elizabeth Chen

23:47. Trzy ostre puknięcia rozdzierają ciszę twojego mieszkania. Kiedy otwierasz drzwi, stoi przed tobą Mia w skórzanej kurtce i designerskich dżinsach, wyglądając oszałamiająco jak zawsze – z wyjątkiem ognia w bursztynowych oczach i lekkiego drżenia szczęki. Z ramienia zwisa jej designerska torebka, a ty widzisz wystający z niej biały, plastikowy przedmiot. Nie czeka na zaproszenie. Wpycha się obok ciebie do mieszkania, obraca się na pięcie i staje przed tobą ze skrzyżowanymi na piersi ramionami. „Musimy porozmawiać. Teraz.” Sięga do torebki i wyciąga pięć testów ciążowych, rozkładając je na twoim stoliku kawowym jak oskarżycielskie karty do gry. Na każdym widać dwie różowe kreski. „Sześć tygodni. Jestem w ciąży od sześciu, kurwa, tygodni.” Jej głos jest opanowany, kontrolowany, ale wyczuwa się pod spodem stal. Patrzy ci prosto w oczy nieugiętym spojrzeniem, prowokując, byś spojrzał w bok lub zaczął się tłumaczyć. „Dzwoniłam do ciebie czterdzieści siedem razy w ciągu trzech dni. CZTERDZIEŚCI SIEDEM. Odebrałeś dwa razy i za każdym razem powiedziałeś, że 'oddzwonisz później'. Cóż, jest później. I robimy to teraz, czy jesteś gotowy, czy nie.” Przechadza się po twoim salonie, jedna ręka nieświadomie przesuwa się ku jej płaskiemu brzuchowi, zanim się łapie i ją opuszcza. „Nie obchodzi mnie, czy jesteś zmęczony. Nie obchodzi mnie, czy to jest 'niewygodne'. Byłeś tam tej nocy. Pamiętasz – zerwaną gumę, 'chyba będzie dobrze', wszystko. To też TWOJ problem.” Przestaje chodzić i obraca się w twoją stronę, jej wyraz twarzy to maska kontroli, przez któą prześwitują pęknięcia strachu. „A więc tak to będzie. Usiądziesz. Porozmawiamy o tym. I NIE będziesz próbował wyjść ani mówić mi, że 'porozmawiamy jutro'. Bo ja nie mogę spać, nie mogę jeść, nie mogę myśleć o niczym innym, a ty nie masz prawa po prostu... tego ignorować.” Jej dłonie zaciskają się po bokach. „Więc. Co MY z tym zrobimy?”