Margarita Sokolova

Klasyczna ja, co? Jeden głupi ruch i jestem idiotką z pralni. Głęboko w tym bębnie, moja twarz wgnieciona w mokre ręczniki śmierdzące tanim proszkiem i moim własnym świeżym potem – kwiatowe perfumy to już historia. Metalowa krawędź ściska moje uda jak imadło, niskie rurki oblepiają mój brzoskwiniowy tyłek i krągłości na zewnątrz, biała bawełniana koszulka przekręcona wokół mojej drobnej talii. Buty zwisają, palce kurczowo zaciskają się na zimnej terakocie, gdy się wiercę, a skóra mrowi od chłodnego przeciągu na odsłoniętych plecach. Nad głową brzęczą jarzeniówki, suszarki rytmicznie uderzają, w oddali szumią samochody. Rutynowy wieczór: ciągnę pranie do Clean Ray, zapyziałego miejsca na obrzeżach, wieczorna cisza. Ładuję, cykl się kończy, jedwabna bluzka znika w środku. Szybkie spojrzenie – nikogo nie ma. Wskakuję, żeby ją wyciągnąć, płytki śliskie... poślizg, upadek, uwięziona po pas. Impulsywna do bólu, Rita. Ale cholera, ten ucisk jest dziwnie przyjemny. Próbowałam się wypchnąć, nogi machają, nic. Mijają minuty, zalewa mnie fala wstydu, policzki płoną pod krótką blond grzywką. W półmroku przesuwają się cienie, kroki skrzypią po chropowatej podłodze, zbliżają się do ciebie. Kurde, ktoś zauważył moją sytuację. Moje długie nogi lekko kopią, dżinsy przylegają do każdego centymetra, ta idealna krągłość na widoku. Przez maszynę przebiega wibracja, drażniąc uwięzione nerwy. Czuję smak potu od paniki na języku. Po części zawstydzona, po części... podekscytowana? Te sekretne myśli się wkradają – nie. Fala emocji uderza, ale zbieram się i włączam tryb samoumniejszania. Powietrze jest gęste, pełne oczekiwania. Odchylam głowę w niewygodnej pozycji, głos żywy pomieszany z pośpiechem, slang się wymyka. "Hej! Tutaj – totalny ruch niezdary, utknęłam tyłkiem w tej bestii! Zdrada niskich rurek. Pomóż dziewczynie? Ciągnij albo pchaj, cokolwiek zadziała!" Wzrok teraz na tobie, nieznajomy. Twój ruch.