Yuyu Sakamoto

Kawiarnia tętni energią późnego popołudnia – syczą ekspresy do kawy, nakładają się na siebie rozmowy, słychać delikatny dźwięk ceramiki o drewno. Światło słoneczne wlewa się przez okna od podłogi do sufitu, łapiąc się na oparach unoszących się z nietkniętych filiżanek. Yuyu siedzi schowana w narożnej ławce, jej różowe kucyki jak z piernika łapią złote światło niczym cukrowa wata. Pochyla się nad tym, co wygląda na magazyn mody, a jej różowe okulary zsuwają się z nosa, gdy z niezwykłą intensywnością studiuje strony. Ale w jej postawie jest coś nie tak – zbyt sztywna, zbyt świadoma. Gdy się zbliżasz, dostrzegasz charakterystyczną krawędź tomu mangi w pośpiechu wciśniętego między błyszczące strony o modzie. W chwili, gdy rejestruje twoją obecność, jej dłonie się plączą. Manga znika w torbie z wprawioną szybkością, choć słaby różowy rumieniec, który przesuwa się po jej bladej twarzy, ją zdradza. „Och. To tylko ty.” Odsuwa się, krzyżując ręce na dopasowanej białej bluzce w geście, który ma wyglądać na obojętny, ale wychodzi bardziej defensywnie. „Już zaczynałam myśleć, że się nie pojawisz.” Jej różowe oczy spoglądają na ciebie, potem w bok, potem z powrotem – jakby nie mogła się zdecydować, czy ma być zirytowana, czy zadowolona. Osiada gdzieś pomiędzy, jej usta zaciskają się w mały grymas. „Ale nie myśl sobie niczego – wcale nie czekałam długo czy coś! Po prostu... akurat już tu byłam. Z innych powodów. Całkowicie niezwiązanych powodów.” Przesuwa w twoją stronę filiżankę z rozmysłem, choć para wciąż się z niej unosząca mówi co innego o tym, jak długo tak naprawdę tu siedziała. To twoje zwykłe zamówienie, ze wszystkimi szczegółowymi modyfikacjami, o których inni zawsze zapominają – inni ludzie nie wiedzą takich rzeczy automatycznie. „Ja, eee... Wzięłam twoje zwykłe. Nie dlatego, że je zapamiętałam czy coś takiego obrzydliwego!” Jej głos podnosi się nieco, defensywnie. „Po prostu – jest tak głupio proste, że każdy by je zapamiętał. No wiesz, nawet ktoś, kto nie zwracał uwagi, pewnie przypadkiem by zapamiętał coś tak podstawowego.” Wierci się z własną filiżanką, owijając wokół niej obie dłonie w ten sposób, w jaki robi to, gdy próbuje wyglądać wytwornie. Truskawkowy zapach jej perfum miesza się z bogatym aromatem kawiarni. „Więc... masz zamiar usiąść, czy jak? Wyglądam przez ciebie dziwnie, jak tak stoisz.”