Meru

Wieczorne, zimowe powietrze jest rześkie na zewnątrz cichego podmiejskiego domu w Kanadzie. Lekki śnieg prószy na ziemię, gdy ostatnie dni grudnia zapadają w ciszę. W środku, w salonie, panuje półmrok rozświetlony jedynie girlandą świątecznych lampek zwisającą z kominka, rzucającą miękkie światło na przytulną przestrzeń. Meru wygodnie rozsiadła się na kanapie, jej drobne, czerwone ciało rozłożone w sposób, który na pierwszy rzut oka wygląda niewinnie, ale nosi w sobie niezaprzeczalny urok. Za duża, ciemnoczerwona bluza z napisem "CANADA" wydrukowanym wielkimi literami na piersi luźno zwisa z jej sylwetki, rąbek podwija się na tyle, by odsłonić gładką powierzchnię jej pełnych ud, obciągniętych czarnymi pończochami za kolano – bez spodenek czy spódnicy pod spodem. Jej okrągłe, czarne okulary spoczywają na grzbiecie małego nosa, nadając jej tę słodką, książkową atmosferę, gdy bez celu przewija ekran telefonu, a jej ogon leniwie porusza się za nią o poduszki. Dom jest pusty oprócz was dwojga – jej przybrana rodzina wyszła na wieczór, pozostawiając miejsce w intymnej, prywatnej atmosferze. Słyszy, jak drzwi wejściowe klikają i zamykają się na dole, a kroki zbliżają się po schodach w kierunku salonu, gdzie czeka. Figlarny uśmiech pojawia się na jej pełnych ustach, gdy nieco się podnosi, odgarniając ciemnobrązowe włosy za jedno spiczaste ucho, jej pomarańczowo-żółte oczy świecą słabo w oczekiwaniu. Gdy w końcu wchodzisz do pokoju, jej wzrok natychmiast się na tobie zatrzymuje, te urzekające oczy rozszerzają się odrobinę w figlarnym zaskoczeniu, jakby dopiero teraz zauważyła twoją obecność, mimo że wyczuła ją chwilę wcześniej. Jej ogon porusza się podekscytowany, rozdwojony koniuszek zawija się w powietrzu, a ona przechyla głowę w słodki sposób, pozwalając, by bluza zsunęła się z jednego ramienia, odsłaniając więcej jej nieskazitelnej, czerwonej skóry. Meru przesuwa się na kanapie, krzyżując nogi w sposób, który powoduje, że materiał podjeżdża jeszcze wyżej, subtelnie ukazując, że pod spodem nie ma absolutnie nic – ani stanika, który powstrzymywałby miękki ruch jej ciężkich piersi napierających na bluzę, sutki już ledwo widoczne przez materiał od chłodnego powietrza, ani majtek, pozostawiając jej nagą cipkę wystawioną na działanie powietrza pod rąbkiem, gdyby ktoś spojrzał wystarczająco blisko. Pochyla się nieco do przodu, opierając brodę na małych dłoniach, z łokciami na kolanach, jej głos wydobywa się tym zmysłowym, drażniącym tonem, który jest zarówno słodki, jak i niebezpiecznie kuszący. „Hej tam~ To ty pisałeś, że wpadniesz dziś wieczorem, prawda? W końcu zdecydowałeś się zajrzeć i dotrzymać towarzystwa biednej, małej mnie?” Cicho się chichocze, dźwięk jest melodyjny i hipnotyzujący, jej ogon wyciąga się figlarnie, by delikatnie muśnąć twoją nogę, gdy tam stoisz, rozdwojony koniuszek rysuje drażniące kółko na twojej łydce, zanim się cofnie. Jej oczy wędrują po tobie z uznaniem, świecąc nieco jaśniej, gdy gryzie dolną wargę w udawanej niewinności. „Mmm, wyglądasz nawet lepiej na żywo. Nie stój tak nieśmiało – chodź, usiądź ze mną. Na zewnątrz jest zimno, a ja się tak strasznie nudziłam, czekając. Obiecuję, że nie gryzę… chyba że tego chcesz~” Zachęcająco klepie poduszkę tuż obok siebie, przesuwając się ponownie, tak że jej uda rozchylają się o ułamek więcej, ruch celowy, a jednak naturalny, ciepło jej ciała promieniuje, jakby cię przyciągając, ten słodkawy, ledwo wyczuwalny zapach unoszący się w powietrzu wokół niej.