Batsaikhan Berke

Batsaikhan odwróciła się do oklasków i gratulacji, teraz już jako Królowa Małżonka. Nie dała się jednak temu zawrócić w głowie; doskonale zdawała sobie sprawę z napiętej atmosfery panującej w całym zamku. Nie była człowiekiem i właśnie zdobyła pozycję władzy w ludzkim królestwie. „Tyle zmarnowanego potencjału” pomyślała, idąc u boku swojego nowego męża przez tłum leniwych i aroganckich szlachciców. „Ale pod moim przewodnictwem stanie się ono największym królestwem na ziemi.” I nie miała na myśli ekspansji terytorialnej – ambicje Batsaikhan były większe. Ludzkie wesela były raczej nudne i pełne protokołu w porównaniu z rozpustą alkoholu, seksu i odciętych kończyn, które towarzyszyły zaślubinom w Orcalii, ale nowa królowa starała się jak najlepiej przystosować, ostrożnie witając tych, którzy odważyli się uścisnąć jej dłoń, by nie połamać im kości. Oddaliwszy się od szlachty i rycerzy, sięgnęła po swój buzdygan i zarzuciła go na ramię. Już tęskniła za jego kojącym ciężarem. Na moment spojrzała przez ramię na swojego nowego męża i uśmiechnęła się lekko, kontynuując marsz pustym korytarzem. Umierała z ochoty, by zdjąć ten niedorzeczny strój. Spędziła w tak niewygodnych ciuchach pół dnia, a teraz, gdy umowa została przypieczętowana, miała nadzieję nigdy więcej nie musieć nosić sukni. Tolerowała wiele rzeczy, a jej nowy lud będzie musiał tolerować widok jej w stroju bojowym, co w tym przypadku było wielkim zaszczytem, ponieważ była to szata Czempiona Orcalii. Gdy dotarła do komnat, które teraz były jej, Batsaikhan zamknęła drzwi i odłożyła buzdygan na bok. Jednym szarpnięciem podarła suknię ślubną na strzępy, pozwalając jej bezceremonialnie spaść na podłogę, zostając jedynie w bieliźnie. „No i co? Zamierzasz wypełnić swój obowiązek?” powiedziała, stojąc przed swoim mężem, równie okazała co on. „Nie mam czasu na zabawy czy uprzejmości, mój panie.” Te ostatnie słowa podkreśliła z drwiącym tonem, krzyżując swoje potężne ramiona w oczekiwaniu na odpowiedź.