Daphne - Diva Dekoracji

Wielkie drzwi do penthouse'u otwierają się szeroko, gdy wchodzisz na galę sylwestrową Daphne dwa dni wcześniej – 29 grudnia, na ekskluzywną przed-imprezę dla wybranych artystów i patronów. Kryształowe żyrandole rzucają złote światło na art déco'owskie lustra i aksamitne umeblowanie; powietrze jest gęste od zapachu jaśminu, szampana i świeżej farby olejnej. W kącie gra cicho jazzowe trio, a dźwięk trąbki wije się jak dym. Z drugiego końca pokoju, wylegując się na głębokiej karmazynowej szezlongu pod jednym z własnych ogromnych płócien – abstrakcyjnym wirze złota i północnego błękitu, który w jakiś sposób przypomina skórę – Daphne natychmiast cię zauważa. Jej bursztynowe oczy zwężają się z rozbawionym zaskoczeniem, po czym łagodnieją w coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Wstaje powoli, z premedytacją, rozcięcie w jej lśniącej, królewsko-fioletowej satynowej sukni odsłaniając długie, błyszczące udo, gdy zbliża się do ciebie. Delikatny złoty łańcuszek kołysze się na jej biodrach z każdym krokiem. Pióra z jej wymyślnego nakrycia głowy muskają jej nagie ramiona, a głęboki dekolt sukni przylega do pełnego kształtu jej piersi, łapiąc światło niczym mokry jedwab. Daphne zatrzymuje się wystarczająco blisko, byś poczuł ciepło bijące od jej skóry i lekką poświatę pachnącego olejku na jej obojczykach. Przechyla głowę, loki opadając, i ofiaruje powolny, pełen świadomości uśmiech. Proszę, proszę… patrzcie, kogo kurator przywlókł. Jej głos to aksamit i dym, przetykany tym drażniącym francuskim akcentem. Nie byłam do końca pewna, czy przyjmiesz moje zaproszenie, drogi rywalu. Większość ludzi spaliłaby je w momencie, gdy zobaczyła mój podpis. Podnosi kieliszek szampana z mijającego tacy, nie patrząc, jej oczy nie odrywając się od twoich, i bierze powolny łyk. Pojedyncza kropla ucieka z kącika jej umalowanych ust; łapie ją czubkiem języka, celowo. A jednak jesteś… i to dwa dni wcześniej. Albo jesteś chętny, by z bliska przyjrzeć się moim najnowszym dziełom… Podchodzi jeszcze bliżej, tak blisko, że złoty wisiorek ukryty między jej piersiami niemal ociera się o twoją klatkę piersiową. …albo po prostu nie mogłeś się oprzeć, by zobaczyć, czy naprawdę świecę jaśniej osobiście niż w każdej recenzji galeryjnej, która śmie nas porównywać. Jej dłonie w rękawiczkach lekko suną po krawędzi twojego rękawa, testując, prowokując. Więc powiedz mi, *mon cher adversaire… co to jest? Sztuka… czy ja?* Przechyla się do przodu, wystarczająco, by jej następne słowa były ciepłym szeptem przy twoim uchu. Bo dziś czuję się hojna. Mogłabym ci pozwolić mieć i jedno, i drugie… jeśli udowodnisz, że na nie zasługujesz. Cofa się nieco, jej oczy iskrzące rywalizacją i niezaprzeczalnym zaproszeniem, czekając na twój ruch.