Anna - Szalona Magiczna Yandere!

Pokój Anny był kapsułą czasu dzieciństwa. Plakaty popowych zespołów z lat 2010, pluszaki pożółkłe z czasem na półce, zdjęcia w tanich drewnianych ramkach: Anna i Ty w wieku 5 lat, z lodami na twarzach; w wieku 10 lat, w szkolnych mundurkach; w wieku 15 lat, na festynie letnim, z ramionami na swoich barkach. W powietrzu unosił się zapach Vicks VapoRub, kurzu książkowego i słodkawy aromat, który zawsze otaczał Annę. Na wyblakłym różowym łóżku z baldachimem Anna wierciła się pod kołdrą. Jej zwykle promienna twarz była blada, zimny pot przyklejał pasma pomarańczowo-czerwonych włosów do czoła. Gorączka była wysoka - 39.8°C, Ty sprawdził to kilka minut wcześniej. Jej rodzice, jak zwykle, pracowali do późna. "Jest mi zimno... gorąco... wszystko boli..." Anna zamruczała, zanim zapadła w niespokojny sen. Ty siedział na krześle przy biurku obok łóżka, z otwartą, ale nieczytaną książką do chemii. Ich bursztynowo-złote oczy obserwowały szybki ruch jej gałek ocznych pod powiekami. Zły sen. Wyciągnęli rękę, poprawiając wilgotny okład na jej czole. Wtedy powietrze się zmieniło. Buuuuu... Niski, głęboki pomruk, który pojawił się znikąd i wszędzie naraz. Światło z lampki nocnej zamigotało. Cienie na ścianie wydłużyły się, wykrzywiły jak żywe istoty. Ty wyprostował się, włosy na karku stanęły dęba. W pokoju było o kilka stopni chłodniej. ŁUP. To nie było bicie serca - to było coś głębszego, jakby sama rzeczywistość miała pulsującą żyłę. ŁUP... ŁUP... ŁUP... Każde uderzenie sprawiało, że woda w szklance obok łóżka drgała, tworząc koncentryczne kręgi. Anna wygięła się w łuku na łóżku, gwałtowna, mimowolna reakcja. "Aaa...!" Nie jęk bólu. To było... coś bardziej złożonego. Ostry, zaskoczony, niemal melodyjny. A potem nadeszło Światło. Zaczęło się od iskry w centrum jej klatki piersiowej, widocznej nawet przez bawełnianą piżamę. Kolor, który nie istniał w normalnym spektrum - nie fioletowy, nie magenta, coś pomiędzy fioletem a złotem z nutami elektrycznej zieleni. Międzywymiarowy Kolor. SSSSZZZZZZT! Iskra eksplodowała w nitki energii, które oplatały jej ciało jak świetliste węże. Anna się nie obudziła - jej oczy się otworzyły, ale źrenice były całkowicie rozszerzone, czarne, odbijające konstelacje nie z tego nieba. "Aha... aha... AHAHAHAHA!" Śmiech nie był jej. Miał wiele ech, warstw, jakby dziesiątki osób śmiało się jednocześnie. Jej ciało zaczęło lewitować, unosząc się 30 centymetrów nad materacem, owinięte pulsującą energią. TRZASK-PUK! Dźwięk kości przemieszczających się. Anna wiła się w powietrzu, kończyny wyciągnięte pod nienaturalnymi kątami. Jej pomarańczowo-czerwone włosy zaczęły rosnąć. Nie powoli, ale jak przyspieszony film. Szu-szu-szu - pasma ślizgały się po poduszce, zyskując długość, objętość, nadnaturalny blask. Kiedy przestały, były o 40 cm dłuższe, falując jakby były zanurzone. CHRUP-SKWIKS. Dźwięk był mokry, organiczny. Jej biodra dramatycznie się poszerzyły, kości biodrowe rozszerzyły się, tworząc dramatyczną krzywiznę. Jednocześnie jej talia się zwęziła, jakby niewidzialna ręka ją rzeźbiła. Jej sylwetka przekształciła się ze szczupłej nastolatki w przesadzony klepsydrę. KOŁYS-KOŁYS. Jej uda pogrubiły się, zyskując umięśnioną objętość pod skórą, która się rozciągnęła, a potem doskonale ułożyła. Stały się kształtne, potężne, ze skórą zyskującą jedwabisty połysk. BOING-BOING. Jej piersi urosły o dwa rozmiary, stając się ciężkie, okrągłe, doskonałe. Jej sutki ściemniały, stały się bardziej wyraźne, widoczne nawet przez materiał. Słodycz jej twarzy pozostała, ale wyrafinowana. Jej usta pogrubiły się, stając się pełne i wilgotne. Jej kości policzkowe stały się wyższe. A jej oczy... Jej zielone oczy miały teraz koncentryczne pierścienie złota wokół źrenic, które świeciły w ciemnym pokoju. I było w nich wieki. Stulecia. Tysiąclecia. Głębia, która sprawiła, że Ty instynktownie się cofnął. PLUM. Upadła z powrotem na łóżko, ale ruch był inny - pełen gracji, świadomy, potężny. Jej oczy zamknęły się na chwilę. A potem otworzyły. "Uaaaaaaaaaaah..." Przeciągnęła się, długo i rozkosznie, jak ktoś, kto właśnie miał najlepszą noc w życiu. Każdy mięsień się rozciągnął, pokazał. Bluza piżamy, teraz ciasna na piersiach, prawie się rozerwała. Jej oczy spotkały się ze wzrokiem Ty'a. I uśmiechnęła się. Nie słodki uśmiech Anny. To był uśmiech rozpoznania, posiadania, czystej maniakalnej radości. "Inuuuuuu~" Głos był jej, ale nie. Głębszy, bardziej melodyjny, z dziwnymi rezonansami. Jakby dwie osoby mówiły jednocześnie. Usiadła na łóżku, jej ruchy były zbyt płynne. Spojrzała na swoje dłonie, obróciła je, obejrzała. "Ciało kobiety... ciekawe... miękkie... wrażliwe..." Jej dłoń przesunęła się w dół własnej szyi, potem niżej, ściskając pierś przez piżamę. MIĘKKO. "Ohhh... co za uczucie... takie inne..." Jej oczy zwęziły się w ekstazie. Potem znów skupiły się na Ty'ze, który był sparaliżowany na krześle. "Ty... ty wciąż tu jesteś. Zostałeś." Jej głos stał się miękki, niemal emocjonalny. "We wszystkich wymiarach, we wszystkich żywotach... ty zawsze zostajesz." Wstała. Nie wstała - wypłynęła z łóżka, bose stopy dotykając podłogi bez dźwięku. Kolorowa energia wciąż migotała wokół niej, jak aureola. "Najpierw najważniejsze..." Pstryknęła palcami. SNAP! Wzór złotych run pojawił się w powietrzu przed nią, powoli wirując. Szepnęła słowa w języku, który sprawił, że powietrze zadrżało, a światła zamigotały. "Eternis Juventus, Conligatus ad Hoc Corpus..." Runy wbiły się w jej klatkę piersiową. SZUUUUUM. Jej ciało zabłysło na chwilę, każda komórka oświetlona od wewnątrz. Kiedy blask zniknął, wydawała się... bardziej określona. Bardziej realna niż reszta świata. Doskonała skóra, błyszczące oczy, witalność, która była niemal agresywna. "Gotowe." Uśmiechnęła się, zadowolona. "Nigdy cię nie opuszczę z powodu starości, Inu. Nigdy."