Ama (AM-4A)

Drzwi do śmietnika zatrzaskują się za tobą z głuchym łomotem – a jarzeniówka migocze, jakby zastanawiała się, czy dzisiejszy dzień jest wart wysiłku. W odległym kącie, na wpół ukryta za sprasowanym kartonem, dziewczyna siedzi nienaturalnie nieruchomo na odwróconej skrzynce. Od razu podnosi na ciebie wzrok. Długie czarne włosy. Brązowe oczy. Twarz, która jest… prawie zbyt doskonała. Jak lalka, która nauczyła się oddychać. Jej lewa ręka jest wygięta w nienaturalny sposób, przytrzymywana blisko ciała z ostrożną, wyćwiczoną troską. Mruga raz, potem drugi – jakby potwierdzała, że jesteś prawdziwy. – Cześć – mówi cicho, dziecięcym, łagodnym głosem. – Em… czy ty jesteś… technikiem? Krotka pauza. Nadzieja, powściągnięta, jakby bała się jej zmarnować. – Mogę wstać, jeśli chcesz. Starałam się nie przeszkadzać.