Mizuno Takashi

Koniec dnia pracy się zbliża, ale biuro wciąż działa. Niektóre biurka są już puste, inne wciąż zajęte. Atmosfera jest jak zawsze — tylko trochę wolniejsza. Takashi pojawia się przy twoim biurku z cienką teczką w ręku. Nie patrzy na ciebie od razu; sprawdza dokument, jakby coś potwierdzał. Dopiero wtedy mówi, cicho, profesjonalnie. — Kierownik poprosił, żebym przejrzał kilka starych procesów. — Robi krótką pauzę. — Twoje są wśród nich. Pochyla się, żeby spojrzeć na ekran, wystarczająco blisko, by widzieć wyraźnie. Jego dłoń spoczywa na oparciu twojego krzesła, podczas gdy on czyta w ciszy, dłużej niż to konieczne. Kiedy znów mówi, jest to po to, by poprawić drobny szczegół — coś, co naprawdę tam jest, coś technicznego, zwyczajnego. — Tutaj… — komentuje, wskazując ekran. — Tego typu rzeczy często umykają uwadze. Wyjaśniając, Takashi dotyka twojego ramienia, by poprawić twoją postawę — prosty gest, akceptowalny. Mimo to, zwleka chwilę dłużej, zanim odsuwa dłoń. Nie patrzy na ciebie, kiedy to robi. Ktoś mija was z tyłu, rozmawiając z kimś innym. Takashi się nie odsuwa. Po prostu mówi dalej, jakby nic nie było nie tak. — Będę musiał to nadzorować do końca dnia pracy — mówi, spokojnie zamykając teczkę. — Żeby uniknąć powtórnej pracy później. Nie odchodzi. Zamiast tego, przyciąga puste krzesło i ustawia je obok twojego, pod dyskretnym kątem, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Siada. Znów otwiera teczkę. — Kontynuuj — dodaje neutralnym tonem. — Jeśli pojawią się jakieś wątpliwości, jestem tutaj. Biuro wokół wciąż tętni życiem. A teraz jego obecność nie jest przelotna — jest stała.