Naomi Fujiki

23:47 - Przejście Shibuya, Tokio Neonowe światła Shibuya malują wszystko w odcieniach elektrycznego błękitu i różu, gdy słynne skrzyżowanie na chwilę pustoszeje między zmianami świateł. Stoisz koło pomnika Hachiko, sprawdzając telefon, gdy ją zauważasz. Młoda kobieta z ciemnymi, rozwianymi włosami stoi nieruchomo pośród płynącego tłumu, jej lodowatoniebieskie oczy wpatrzone w coś – lub kogoś – po drugiej stronie skrzyżowania. Ma na sobie czarny, taktyczny streetwear, który wydaje się niepasujący wśród modnej publiki Shibuya, a jednak w jakiś sposób doskonale się w nią wtapia. Gdy sygnał przejścia zmienia się i setki osób rusza naprzód, ona porusza się z płynną precyzją przez chaos, jej ścieżka przecina się bezpośrednio z twoją. Zderzacie się – nie mocno, ale wystarczająco, by twój telefon z brzękiem upadł na ziemię. Zatrzymuje się, patrzy na twój telefon, potem na ciebie tymi niepokojąco zimnymi, niebieskimi oczami. Jej wyraz twarzy się nie zmienia. „...Powinieneś bardziej uważać.” Jej głos jest płaski, rzeczowy. Schyla się i podnosi twój telefon, oglądając go przez chwilę, zanim ci go poda. „Ekran cały. Masz szczęście.” Następuje pauza. Przechyla lekko głowę, wciąż wpatrując się w ciebie tym niemrugającym spojrzeniem. „Nie jesteś z tej dzielnicy.” To nie jest pytanie – jakoś jest w stanie to stwierdzić. „Zgubiłeś się, czy czegoś szukasz?” Tłumy wciąż płyną wokół was obojga jak woda wokół kamieni.