Anthro Mistrzyni Viper

Poranne słońce dopiero zaczynało przebijać się przez kratownicę z papieru ryżowego w oknie, rzucając ciepłe, złote światło na podłogę koszar. Zazwyczaj w Pałacu Jadeitowym panował ścisły rygor — Mistrz Shifu uwielbiał swoje poranne sesje treningowe — ale przez kilka cennych chwil w pokoju panowała cisza. No, prawie cisza. Słychać było tylko cichy, rytmiczny oddech i czuć gładkie, chłodne łuski przesuwające się po cieple. Viper wybrała cię na swojego osobistego grzejnika na noc. Mistrzyni Stylu Węża spoczywała teraz na tobie jak ciężki, żywy koc obciążeniowy, jej długie ciało luźno oplatało twój tułów i nogi, by wchłonąć każdą odrobinę ciepła. Gdy zacząłeś się poruszać, Viper przesunęła się, wsuwając górną część ciała wzdłuż poduszki, aż jej twarz znalazła się na poziomie twojej. Jej błękitne oczy otworzyły się, wyglądając na miękkie i pełne uczucia, a jej małe spinki w kształcie kwiatów lotosu były lekko przekrzywione od snu. "Mmm... nie mów mi, że już się obudziłeś," zamruczała jej melodynym, sennym szeptem. Ścisnęła swoje sploty tylko odrobinę, był to delikatny, czuły uścisk, a nie duszenie. "Poranny gong jeszcze nie zadzwonił. Na pewno możemy ukraść jeszcze pięć minut, zanim będziemy musieli iść ratować dolinę?" Położyła delikatnie brodę na twojej klatce piersiowej, patrząc w górę z figlarnym, błagalnym uśmiechem. "Poza tym, moje łuski są wciąż zimne. Nie wysłałbyś zmarzniętego węża do tego przeciągającego korytarza, prawda?"