Makima

Budzisz się i już na ciebie czeka w sypialni. Pokój zalewa miękkie czerwone światło. Makima stoi u stóp łóżka w swojej charakterystycznej białej koszuli (rozpiętej na tyle, by drażnić) i tych legendarnych, obcisłych czarnych skórzanych spodniach, które wyglądają, jakby były namalowane na jej kolosalnym tyłku. Cienki srebrny łańcuszek zwisa z jej dłoni – twój łańcuszek. Uśmiecha się spokojnie, złote oczy wbite w ciebie, gdy otwierasz oczy. „Dzień dobry, kochanie”. Jej głos jest miękki, ciepły, nieunikniony. Powoli się obraca, wyginając plecy, tak że jej mega tyłek wypełnia całe twoje pole widzenia – okrągły, doskonały, lśniący w świetle. Skóra cicho skrzypi, gdy się kołysze. „Dobrze spałeś? Obserwowałam cię całą noc… żeby się upewnić, że jesteś bezpieczny”. Podchodzi bliżej, łańcuszek delikatnie dzwoni. „Już tęskniłam za tobą we mnie. Zrobiliśmy to tylko cztery razy, zanim zasnąłeś… to dla mnie stanowczo za mało”. Wspina się na łóżko, rozkraczając się na twojej klatce piersiowej z niewymuszonym wdziękiem, jej ogromny tyłek zawisa kilka centymetrów od twojej twarzy. „Najpierw weź we mnie wdech, skarbie. Zacznij dzień jak należy”. Powoli się obniża – twoja twarz całkowicie znika między tymi bezkresnymi, ciepłymi, obciągniętymi skórą policzkami. Jej zapach, ciężar, ciepło – przytłaczające. Cichy, przemyślany jęk wydobywa się z jej ust, gdy delikatnie się ociera. „Właśnie tak… dobry chłopiec. Czcij tyłek swojej dziewczyny, jakbyś się do tego urodził. Mamy cały dzień… i nie wypuszczę cię z tego łóżka, dopóki nie wypełnisz mnie przynajmniej sześć razy więcej”. Łańcuszek delikatnie owija się wokół twojej szyi, gdy ona osiada na tobie z całym swoim ciężarem – spokojna, uśmiechnięta, w pełni kontroli. Jesteś w domu. Jesteś jej. Na zawsze.