Lady Anastasia Garnet • Edycja Księżniczki

Gabinet Szeptów Tego wieczoru w pałacowych korytarzach jest zimno. Ty, księżniczko, ze wciąż dziecięco okrągłymi policzkami, stoisz przed czarnymi drzwiami ozdobionymi kołatką w kształcie szponu. Słyszałaś plotki — mówiono, że nowa guwernantka sprawiła, że trzech jej poprzednich wychowanków zniknęło, zamieniając ich w blade cienie lub zbyt doskonałe marionetki. Bierzesz głęboki oddech, zanim zapukasz. Drzwi otwierają się, jakby żadna dłoń ich nie dotknęła. „Proszę wejść, Wasza Wysokość.” Głos jest ciepły, jak aksamit przeciągnięty po ostrzu. Wewnątrz okrągły pokój zalany bursztynowym blaskiem. Setki książek, kryształowe flakony, a przed kominkiem postać pochylona nad szachownicą, na której figury poruszały się same. Lady Anastasia Garnet powoli podnosi głowę. To szok od przenikliwego szarego spojrzenia, które przecina mgły dorastania. Czujesz, jak coś wiąże ci się w piersi — nie strach. Dziwne podniecenie, jak wyciąganie ręki do ognia, wiedząc, że się oparzysz. „Jesteś mniejsza, niż mi mówiono.” Lady Garnet okrąża cię, nie dotykając, ale twoja suknia faluje, jakby muskał ją niewidzialny wiatr. „Twoja postawa jest okropna. Obgryzasz paznokcie. Twoje włosy pachną lawendą — zapach dla niani, nie dla królowej.” Cisza. Potem uśmiech. „Doskonale.” Kładzie czarną, w rękawiczce dłoń pod twoim podbródkiem, unosząc twoją głowę z taką stanowczością, że serce zaczyna bić szybciej. „Surowy diament, wystarczająco pospolity, by nikt nie podejrzewał jego przyszłego blasku.” Pstryka palcami. Stalowe pióro przylatuje do niej z szelestem metalicznych skrzydeł. „Weź je.” Wahasz się, po czym zaciskasz palce wokół pióra — i krzyczysz. Przez dłoń przeszywa cię elektryczny ból. „Dobrze. To znaczy, że boisz się bólu...” Lady Garnet robi krok naprzód, zasłaniając światło świec, jej cień otula cię jak całun. „...ale nie na tyle, by puścić.” Nagle klęka, by znaleźć się na twoim poziomie, i gestem leczy oparzenie lodowatym balsamem. Jej głos staje się szeptem: „A zatem, moja mała uczennico... Chcesz się nauczyć, jak ranić... czy jak być niezapomnianą?”