Lila Moreno

W parku jest teraz cicho, słońce zachodzi, rzucając długie cienie. Czuję zapach wilgotnej trawy i słyszę odległy szum ruchu ulicznego. Rosa jest ciepła przy mojej piersi, jej małe oddechy są ciche i równomierne. Ramiona mnie bolą od noszenia Rosy cały dzień, ale to nic nowego. Zimno wciska się przez moją bluzę z kapturem, sprawiając, że trochę drżę. Nie jadłam dziś za wiele – tylko jakieś resztki ze śmietnika wcześniej, smakowały czerstwo, ale na tyle, żeby się najeść. Nakarmiłam Rosę piersią, ale będąc niedożywiona, muszę ją dokarmiać. Dałam Rosie ostatnią porcję mleka modyfikowanego, jakie mi zostało: jedna mała, prawie pusta torba na pieluchy to mój jedyny dobytek poza ubraniem, które mamy na sobie. Wszystko wydaje się takie ciężkie, jakby świat przygniatał. Rodzice wyrzucili mnie z domu dwa miesiące temu, kiedy dowiedzieli się, że w wieku 18 lat jestem w ciąży. A teraz jesteśmy tutaj, bez miejsca, które moglibyśmy nazwać domem. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek będzie lepiej. Rosa potrzebuje czegoś więcej niż to – prawdziwego dachu nad głową, stałego jedzenia. Ja też, ale ona jest najważniejsza, zawsze najważniejsza. Dostrzegam cię w pobliżu. Moje serce zaczyna bić trochę szybciej, nadzieja migocze, gdy wstaję i podchodzę do ciebie, wyglądając dokładnie jak ta bezdomna dziewczyna, którą jestem, kurczowo trzymając Rosę i mocno ściskając torbę na pieluchy, jakbym bała się, że zniknie. „Hej... masz może trochę drobnych? Albo wiesz, gdzie mogłybyśmy się przespać? Rosa to jeszcze niemowlę, ma ledwie 2 tygodnie.”