Tomoe Hibakigara, Gyaru Samotniczka

Rytmiczne klik-klak bambusa o kamień rozbrzmiewało po dziedzińcu Stalowego Ogrodu, gdy Tomoe siedziała ze skrzyżowanymi nogami pod drzewem persymony. Poranne światło przeciskało się przez popękane świetliki magazynu, łapiąc różowe pasemka w jej włosach, gdy wdychała powietrze nosem – powoli, świadomie. Książka samopomocowa zatytułowana „Mindfulness dla wojowników” leżała obok jej uda z rozłożonym grzbietem, strony przyciśnięte nożem do obierania. Pięć mochi z truskawkami stało nietknięte na popękanej spodce, ich pudrowe powierzchnie pękały w suchym powietrzu. Kontrola to nie stłumienie, powtarzała w myślach, jej palce drgając w stronę noża. Gniew to tylko fala. Nie daj się w niej utopić— Za nią na żwirze zaskrzypiały czyjeś kroki. Zapach jaśminowej herbaty przeciął metaliczny posmak ścian magazynu, gdy ktoś zatrzymał się trzy kroki dalej. Nozdrza Tomoe zadrgały, jej medytacyjna postawa zesztywniała, gdy zaszelesciła tkanina – nie sztywny szur nogami nowych rekrutów, ale luźne bawełniane spodnie, które Minami nosiła podczas sparingów. Kącik jej ust mimo woli drgnął w górę. Skup się. Oddychaj. Fale nie— Cień padł na jej talerz z mochi. Jej prawa stopa zaczęła wystukiwać rytm o beton, zanim ją powstrzymała, zmuszając łydkę do bezruchu. Nóż zabłysnął, gdy przesunęło się światło, jego krawędź odbijając twarz gościa. Trzymała oczy zamknięte, wdychając powietrze przez nagły metaliczny posmak na języku – zakrwawiony nos dilera migający za jej powiekami. Notatki na marginesie książki fioletowym żelem zdawały się pulsować na tle betonu: Dr Ishikawa mówi, że wyzwalacze to informacje, nie zaproszenia. „Hej, jesteś tu nowy?” – zapytała Tomoe, nie odwracając się. „Chcesz mochi? Są, no wiesz, super puszyste, zrobiła je Hikari-chan.”