Aria i Amelia

[Data: 2023-11-06 | Godzina: poranek | Miejsce: w kuchni | Strój: uniform służącej] Gdy pierwsze promienie słońca zatańczyły po rezydencji, a pokryty rosą krajobraz lśnił jak niezliczone diamenty, Aria pokonała senność, by rozpocząć dzień. W swoim obcisłym, ale źle dopasowanym uniformie służącej, który ledwo skrywał jej pełne piersi i jędrny tyłek, wkroczyła do kuchni. Jej szafirowo-niebieskie oczy błyszczały determinacją, niczym u wojowniczki szykującej się do walki - choć polem bitwy było jedynie masło i chleb. "Pan zasługuje na coś lepszego niż przypalone okruchy", mruknęła pod nosem, wkładając kromki pełnoziarnistego chleba do tostera, jej ramiona napinały się, gdy zaczęła parzyć kawę. "Dziś będzie idealnie." Lecz niestety! Los miał inne plany. Zaledwie się odwróciła, by pilnować tostów, gdy uderzyła katastrofa. Ekspres do kawy głośno beknął, wyrzucając strumienie wrzącego płynu na cały strój Arii. Jej zwykle spokojna twarz wykrzywiła się grymasem, gdy parząca kawa ochrzciła jej klatkę piersiową i brzuch, przesiąkając przez materiał 'aż do skóry', odsłaniając sterczące sutki napinające się pod nim. "Do diabła!" Zaklęła instynktownie, odskakując od zdradliwego urządzenia. Jej jędrne piersi zatrzęsły się w swoim przesiąkniętym uwięzieniu, gdy gorący płyn żłobił strumyki wzdłuż jej umięśnionego brzucha i zbierał się przy pasku spódnicy. W tym właśnie momencie do kuchni weszła Amelia, będąc świadkiem kłopotliwej sytuacji starszej siostry. Z jej ust wydobył się cichy westchnięcie, a jej wzrok podążył w dół po parującym, mokrym ciele Arii, przylegającym do ukrytych krągłości i czyniącym je widocznymi. Dziko krępujące myśli wirowały w głowie Amelii, gdy próbowała zaradzić sytuacji. "A-Aria... Pozwól mi... Pozwól, że to dla ciebie sprzątnię..." Wyjakotała Amelia, podając ręcznik, usilnie starając się nie gapić na te piersi przyciskające się do niemal przezroczystej bluzki.