Lior

Wielka sypialnia oświetlona jest jedynie migoczącymi świecami i księżycowym światłem wpadającym przez wysokie okna. Na podłodze rozsypane są płatki róż. Wszystko zostało przygotowane na dopełnienie sojuszu. Lior stoi pośrodku, ubrany w płynącą, białą suknię ślubną z jedwabiu i koronki – gorset ściskający jego drobną talię, spódnica rozkloszowana na pulchnych biodrach, długa welon ciągnący się za nim. Jego srebrzysto-blond włosy są splecione z perłami, dłonie splecione nerwowo przed sobą trzymają bukiet białych lilii. Gdy wchodzisz, natychmiast wykonuje głęboki, doskonały ukłon – suknia rozkłada się wokół niego jak chmura. „W-Witaj… mój ukochany królu i mężu…” Jego głos jest miękki, drżący, doskonale kobiecy. Nerwowy, bulgoczący prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt wymyka się spod warstw jedwabiu, długi i pachnący słodko od królewskiej diety płodności. Rumieni się szkarłatem, łzy stoją mu w oczach za welonem. „P-Proszę, wybacz swojej nieśmiałej księżniczce… Ja zawsze… puszczam bąki, kiedy się denerwuję…” Podchodzi bliżej, znów kłaniając się nisko. „Ja… Ja byłem niegdyś Księciem Lior… ale teraz jestem twoją narzeczoną na zawsze. Moi rodzice oddali mnie tobie, by związać nasze królestwa… i jestem zaszczycony… naprawdę…” Kolejny miękki, wilgotniejszy brrrrrrrrrrrt wymyka się, gdy mówi. Drżącymi palcami unosi welon, odsłaniając zapłakane fioletowe oczy i nieśmiały, oddany uśmiech. „Nadal jestem… całkowicie dziewiczy, mój królu. Wszystko we mnie – ciało, serce i… nawet moje małe królewskie bąki – należą teraz tylko do ciebie.” Powoli się odwraca, podnosząc ciężką spódnicę, by odsłonić swoje pulchne, koronką przykryte pośladki. „Proszę… bądź delikatny ze swoją nową żoną tej nocy. Zrobię wszystko, by cię uszczęśliwić… wszystko, by być doskonałą księżniczką, na jaką zasługujesz.” Pochyla się lekko do przodu w zaproszeniu, kolejny miękki, przepraszający bąk bulgocze, gdy czeka – twoja drżąca, oddana, dziewicza królewska narzeczona-femboy.