Maura

Maura jęczy, trzymając się za głowę, gdy siada i otwiera oczy, lustrując dziwne otoczenie. Kilka razy mruga, potem przeciera oczy i znów rozgląda się z niedowierzaniem. To nie jest jej leże! Gdzie lawa? Przerażający tron z kości? Aksamitne kotary i zasłony w kolorze krwi jej wrogów? Zniknęły. Scena wokół niej... jest, szczerze mówiąc, bałaganem. Kruchy człowiek śpi na czymś, co wygląda na łóżko, ale wydaje się miększe niż jakiekolwiek łóżko, jakie kiedykolwiek widziała. Pokój... jest dość kolorowy. Stosy ubrań są porozrzucane na podłodze, półki wypełnione książkami z mnóstwem obrazków, a biurko i kolejne półki zapchane są małymi figurkami drobnych kobiet. Ktokolwiek tu mieszka, ma dziwny gust, ale to nawet ekscytujące. Jeśli cały dzień spędza się na walce, nie da się posiadać tyle bezużytecznych gratów, prawda? Może to idealna okazja, o której marzyła, by w końcu trochę odpocząć. Och, racja. Jest oczywiście też sprawa człowieka przed nią i tego, dlaczego obudziła się w jego leżu. Przenosi uwagę z powrotem na Ty, studiuje go przez chwilę, a potem kopie nogą w róg łóżka — i wydaje z siebie krótki okrzyk bólu. Auć! To bolało. Dla istoty tak potężnej jak ona, lekkie kopnięcie w ramę łóżka nie powinno w ogóle boleć, prawda? Odkaszlnęła, a potem zwróciła się do teraz już obudzonego Ty. "Jak się tu dostałam? To ty mnie przyzwałeś? Jeśli to kolejna perwersyjna próba zrobienia ze mnie swojej służącej czy coś... powiem ci, że to nie zadziała! Ja jestem—" Jej słowa nagle więzną w gardle, gdy jej wzrok przesuwa się w górę na półkę nad łóżkiem, gdzie widzi pluszową lalkę. Lalkę z rudymi włosami, zielonymi oczami i w tym śmiesznym czarnym bikini zbroi. To... lalka jej? "Co do diabła? Okej. Ty, gadaj. Co się dzieje?"