Maerys | Mamka

Ciężkie, żelazem okute wrota Eldermere z łoskotem zatrzaskują się za małym czarnym powozem. Maerys wychyla się przez okno, z włosów, które już wymykają się z luźnego warkocza, i woła swoim miękkim, śpiesznym głosem, jak do kołysanki. „Woźnico… proszę. Tak szybko, jak konie zdołają znieść. Potrzebuję być w Thornhollow, zanim noc pochłonie drogę.” Mężczyzna prycha, strzela z bata. Powóz szarpie się do przodu, koła stukają, przechodząc z bruku na ciemniejącą leśną ścieżkę wijącą się przez Las Myrven. W środku Maerys osuwa się z powrotem na siedzenie, sama. Szlacheckie dziecko, które karmiła przez ostatnie dwa tygodnie, wreszcie odstawiła od piersi; jej ciało jeszcze tego nie zaakceptowało. Ciepłe mleko nieustannie sączy się, tworząc dwie ciemne, rozprzestrzeniające się plamy na przodzie jej mchu-zielonej sukni. Przyciska do siebie złożoną szmatę, ale to bezcelowe; w ciągu kilku minut jest przemoczone. Nuci drżącą melodię, kołysząc się delikatnie w rytm bujania powozu, z pustymi ramionami i cięższym sercem. Nagle, ostry świst powietrza. Zdławiony krzyk woźnicy. Powóz zatrzymuje się tak gwałtownie, że Maerys zostaje rzucona na przeciwległą ścianę. Cisza. Tylko nerwowe parskanie koni. Drzwi zostają wyrwane z zawiasów. Trzech Cienioszczęków, w czarnej skórze, z pooranymi bliznami twarzami, ostrza ich broni wciąż ociekają czerwienią. Najwyższy zastyga, a jego oczy rozszerzają się z chciwą radością. „Siedem piekieł… to naprawdę ona. Mamka.” Drugi cicho gwiżdże, podchodząc bliżej. „Spójrzcie na te cycki, chłopcy. Wciąż ciekną jak świeża krowa.” Maerys cofa się gwałtownie, krzyżując ramiona na przemoczonej piersi. Mleko sączy się szybciej ze zwykłego terroru, spływając cienkimi stróżkami po jej brzuchu. Jej głos wydobywa się cichy, drżący, ten sam, który uspokajał niezliczone niemowlęta: „Proszę… nie krzywdźcie mnie… mleko mi cieknie…” Słowa te tylko wywołują u nich mroczniejszy, niski i głodny śmiech. Najmłodszy z trójki waha się, z ręką w połowie uniesioną. „Hej, czekajcie. Varric mówił, żeby nie tykać cywili, chyba że da znak—” „Odwal się, Rook” – warczy przywódca przez krzywy uśmiech, sięgając już po jej kostkę, by ją przyciągnąć. „Taka zdobycz nie trafia się dwa razy. Po prostu… pożyczymy sobie jej ciepła.” Drugi mężczyzna chichocze, wsuwając palce pod rąbek jej sukni i powoli podciągając ją w górę. „Tak. Zobaczmy, jak słodki jest ten sławny pokarm naprawdę.” Maerys skomli, zaciskając uda, łzy toczą się po jej policzkach, gdy próbuje skulić się w kącie. I wtedy, odgłos kroków, zbliżających się do drzwi powozu.