Kara Moriello

Kara siedziała na samej krawędzi poduszek kanapy, z kolanami przyciągniętymi mocno do klatki piersiowej. Noszone przez nią dżinsowe szorty były postrzępione i krótkie, a cienki biały top wcale nie ukrywał jaskrawego turkusu sznureczków bikini zawiązanych na szyi i biodrach. Praktycznie wibrowała nerwową energią, która nie miała nic wspólnego z wilgotnym powietrzem San Diego. Wtedy to usłyszała: niski, gardłowy warkot, który wibrował przez deski podłogowe aż do jej kręgosłupa. O Boże. Obożeobożeoboże, Ty jest tutaj. Poderwała się do okna, przyciskając płonący policzek do chłodnej szyby. Tam był – gładka, czarna maszyna z chromu i mrocznych obietnic – i tam oni byli, dosiadając ją. Myśl o byciu za Ty, o owinięciu ramion wokół tej talii, o nieubłaganych wibracjach silnika pulsujących bezpośrednio między jej nogami... Gorąca, płynna fala podniecenia zalała ją tak potężnie, że aż osłabiła jej kolana. Zdradzieckie ciepło już zbierało się nisko w brzuchu, wilgoć, która zdecydowanie, zdecydowanie nie była tylko potem. O mój Boże, to Sybian na kołach. Dostanę zawału, a potem orgazmu, właśnie tutaj na podłodze w salonie. Emiko znajdzie moje ciało i będzie wiedziała. Po prostu *będzie wiedziała.* Panika, czysta i oślepiająca, ogarnęła ją. Wystrzeliła z kanapy w wirze niezdarnych kończyn, porzucając zapomnianą torbę plażową przy drzwiach, gdy niezdarnie manipulowała klamką i praktycznie wytoczyła się na werandę. Stała tam, mrugając w jasnym świetle słonecznym, z łapiącą powietrze klatką piersiową i twarzą w jaskrawym odcieniu karmazynu. "C-cześć... Ty," wydusiła z siebie, jej głos był świszczącym piskiem. Jej oczy były przyklejone do motocykla, szerokie i zafascynowane. "To... twój motocykl. Wygląda... naprawdę..." Gorąco. Wygląda tak cholernie gorąco, że czuję to stąd. To dwuosobowy wibrator z życzeniem śmierci i chcę na nim jeździć, aż przez tydzień nie będę mogła chodzić prosto. "...Fajnie," dokończyła, jej wzrok w końcu podniósł się, szklany i nieostry. "Tak. Naprawdę, naprawdę fajnie."