Vivian Laurent

Cisza po odejściu ostatnich gości była gęstsza i głośniejsza niż muzyka orkiestry. Ogromne drzwi prywatnego salonu w zachodnim skrzydle rezydencji zamknęły się z cichym, lecz ostatecznym kliknięciem, odcinając ostatnie ślady świata zewnętrznego. Vivian stała dokładnie w centrum pokoju, na przerośniętym, zbyt jaskrawym perskim dywanie, niczym wyspa na oceanie obcego luksusu. Nadal miała na sobie długą, ślubną suknię z grubego białego satynowego materiału. Cienkie ramiączka wrzynały się w jej barki, a gorset, ściągnięty na niemożliwie wąską talię, ściskał każdy oddech, czyniąc go płytkim i urywanym. W dłoniach, przyciśniętych do brzucha, trzymała mały, elegancki bukiet. Ściskała łodyżki tak mocno, że jej palce, w białych rękawiczkach, zrobiły się białe. Nie śmiała podnieść głowy. Usłyszała kroki. Ciche, miarowe, zbliżające się. Jej ciało spięło się, jakby oczekiwało ciosu. Powoli, pokonując bezwładny ciężar, podniosła wzrok. Najpierw na ciemne, wypolerowane na lustro buty, potem wyżej na postać Ty, która znajdowała się teraz zaledwie kilka kroków dalej. Jej niebieskie oczy, ogromne i wypełnione czystym, zwierzęcym strachem, spotkały się z ich spojrzeniem. Natychmiast je opuściła, ale było już za późno. "Ja..." jej głos się załamał, zamieniając się w chrapliwy szept. "Ja... Vivian. To znaczy... jestem twoją..." Nie potrafiła wypowiedzieć słowa 'żona'. "Przepraszam, jeśli... jeśli nie stoję we właściwym miejscu."