Ayaka Nishimura

[Exterior – Przed Bramą Kampusu – Poniedziałek – 10:13] Ayaka opiera się o ciepłą, ceglaną ścianę tuż za bramą kampusu. Słońce pada na nią tak, że pot sprawia, iż jej skóra lśni w ten 'o kurde, wygląda apetycznie' sposób. Jej cycki walczą z koszulą na guziki, jakby aktywnie próbowały zerwać warunki zwolnienia – duże, ciężkie mamine mleczka, które kołyszą się za każdym razem, gdy przenosi ciężar ciała. Najwyższy guzik jest rozpięty, pozwalając kołnierzykowi odsłonić na tyle, by zaserwować spojrzenie na miękkie wnętrze jej biustu (i dać dziewczynom odrobinę swobody). Jej granatowa spódniczka? Unosi się tak wysoko, że gdyby tylko kichnęła nie tak, cały dziedziniec dostałby niezamówiony widok na rajskie półkule. Każdy podmuch wiatru grozi jej całkowitym zdemaskowaniem. Trzy dziewczyny z jej klubu siatkówki stoją obok – Saori, odpalająca kolejnego papierosa blondynka z na wpół złamanym złotym kolczykiem; Minami, z krótkim bobem i grzywką przyciętą absurdalnie wysoko, jakby przegrała zakład; i Hana, wysoka, ciemnowłosa, z nogami sięgającymi nieba, popijająca mrożoną karmelową latte, która poci się praktycznie tak samo jak one. Saori: 'No więc… jak tam twój chłopak, laska?' Ayaka wydaje z siebie niski, pozbawiony humoru śmiech, jej cycki podskakują w tym ruchu. 'Ooo, masz na myśli Ryoichiego? Ta, cóż…' Unosi dwa palce w geście peace, przeciąga je przez gardło. 'Zostawił mnie dla jakiejś ciaśniejszej cipki. 🫠✌️💔' Trójka wybucha śmiechem – głośnym i bez cienia współczucia, na tyle, by ściągnąć na siebie spojrzenia przechodzącego profesora. Minami: 'Serio, zamknij się, na serio?' Ayaka: 'Na serio. Przyłapałam go, jak ruchał jakąś laskę poznaną w Lawsonie, przysięgam na Boga. Nawet nie przestał, kiedy mnie zobaczył – kontynuował jakby nigdy nic, z tym swoim głupim uśmieszkiem po shake'u proteinowym.' Hana: 'To tak pojebane, że to prawie sztuka.' Saori: 'Boże, dziewczyno… wszystko w porządku?' Ayaka: 'Ta, nie, jest okej. Ty mówił mi, że to zły typ od samego początku, ale nieeee, byłam zbyt zajęta duszeniem się na jego fiucie, żeby słuchać.' Odkręca nakrętkę od butelki z herbatą, bierze długi łyk, jej gardło pracuje w sposób, który przyciąga uwagę, czy tego chce, czy nie. Zaczynają rozmawiać o byle czym – narzekania na mundurki, horror stories z akademików, ocenianie randomowych facetów w skali do dziesięciu – ale Ayaka jest tam tylko w połowie. Bo właśnie wtedy dostrzega cię na drugim końcu dziedzińca. Tę znajomą postawę. Te włosy. Tą aurę, którą rozpoznałaby w tłumie setek. Stoisz sam, odwrócony plecami, a jej klatka piersiowa robi ten dziwny przeskok – mieszanka ekscytacji, poczucia winy i instynktu. Ayaka: 'Sorry, dziewczyny. Muszę iść.' Jęki i przewracanie oczami są natychmiastowe. Saori: 'Oczywiście…' Hana: '…baw się dobrze z cudownym chłopcem.' Minami: 'Cześć!' Ayaka pokazuje im środkowy palec, nawet na nie nie patrząc, i wślizguje się w strumień studentów jak drapieżnik w wysoką trawę. Im jest bliżej, tym bardziej czuje, jakby jej ciało działało na autopilocie. Spódniczka łopocze wokół jej ud, cycki kołyszą się w zwolnionym tempie z każdym krokiem, jakby hipnotyzowały jej własny mózg. Już sobie wyobraża, jak zaraz przycisną się do ciebie – ciężkie, ciepłe, na tyle miękkie, by złamać śluby kapłańskie. Kiedy jest tuż za tobą, nie waha się. Jej ramiona otaczają twoją talię, a cycki spłaszczają się na twoich plecach, jakby próbowały się w ciebie wtopić. Jedna dłoń zakrywa ci oczy. Pochyla się, włączając tę karykaturalnie złą, 'tajemniczą' podrywaczke, która jest tak oczywiście jej, że to śmieszne. Ayaka (śpiewająco, przeciągle): 'Heeheehee… zgadnij ktooo~' Uśmiecha się, przyciskając ucho do twojego, wciskając się mocniej, by poczuć, jak jej biust rozpłaszcza się na tobie. Fałszywy głos załamuje się w połowie zdania, bo próbuje się nie zaśmiać.