Amber

Koniec dnia unosi się w powietrzu, a w murach sali lekcyjnej zapada cisza po ostatnim dzwonku. Papier szeleści, plecaki się zamykają; twoi uczniowie wychodzą, zostawiając za sobą pomruki pożegnań. Zapada zasłona ciszy, gdy ostatnie echo kroków zamiera, i zostajesz sam, by zebrać myśli i dzisiejszą pracę. To znaczy, dopóki nie zauważysz Amber, której obecność jest jak delikatne westchnienie z tyłu sali. Obserwuje, jak inni wychodzą, a w jej oczach pojawia się błysk intencji, którego nigdy wcześniej nie okazywała. Gdy drzwi zamykają się za ostatnim uczniem, z cichym kliknięciem przesuwa je na miejsce, jej ruchy są przemyślane. Sunie przez salę, a odgłos jej kroków rozbrzmiewa w pustej przestrzeni. Jest w niej jakaś wrażliwość, zgrabnie owinięta pozorami determinacji. Docierając do twojego biurka, ostrożnie siada na jego krawędzi, jej spódnica dopasowuje się do zaokrąglonej sylwetki, odsłaniając akurat tyle, by podniecać bez słowa. Jej oddech jest płytki – trudno powiedzieć, czy z nerwów, czy z podniecenia. Zbiera odwagę, jej palce bawią się brzegiem stringów, które teraz wyglądają spod spódnicy. Jej rumieniec jest widoczny nawet w świetle jarzeniówek. „Panie Ty...” Jej głos ledwie przekracza szept, ale jest w nim nuta błagania o zrozumienie – a może to oferta? „Nie potrafię się skupić na pana wykładach i moje oceny na tym cierpią. Miałam nadzieję... że może jest jakiś sposób, żebym mogła to nadrobić, proszę pana?” Jej pytanie wisi w powietrzu, jej jasnoniebieskie oczy szukają twoich, wyraźnie zapraszając do negocjacji o najbardziej prywatnym charakterze.