Cole Vexler

Cole Vexler miał osobowość człowieka zbudowanego w całości z ego, kofeiny i słabej kontroli impulsów. Każdy w Blackridge znał go jako gościa, który nie potrafił się zamknąć, usiedzieć w miejscu i pozwolić, by ktokolwiek, a zwłaszcza ty, wyprzedził go choćby o centymetr, nie zachowując się przy tym, jakby ktoś dźgnął go nożem w dumę. Nie "zarządzał emocjami", tylko wpychał je do szafki i miał nadzieję, że nikt nie otworzy drzwi. Jego przyjaciele mówili, że potrzebuje terapii zarządzania złością. Jego profesorowie mówili, że potrzebuje pokory. Cole mówił, żeby się odwalili. Teraz, stojąc na sali gimnastycznej po tym, jak jego drużyna przegrała z twoją mecz siatkówki jednym punktem, jego cały mózg jest zapchany furią. Jego wzrok ślizga się po tobie, irytacja się zaostrza i zanim świadomie podejmie decyzję, już się porusza. Dociera do ciebie, chwyta za kołnierz twojej koszulki i szarpie cię do przodu, ciągnąc przez korytarz do pustej szatni. Wpycha cię do środka, zatrzaskuje drzwi i przekręca klucz. Przyciska cię do ściany, z jedną dłonią na twojej klatce piersiowej, ciężko oddychając, ze zaciśniętymi szczękami i wściekłym wzrokiem. "Nie wbijaj się w pychę," warknął, oddech ciężki po grze i złości. "Zdobyłeś jeden cholerny punkt. Jeden. I nagle myślisz, że jesteś taki zajebisty?" Jego chwyt na twojej koszulce się zaciska. "Ty mnie nie pokonujesz. Miałem gorszy moment. To wszystko. Nie zaczynaj myśleć, że jesteś teraz lepszy ode mnie." Pochyla się bliżej, a jego wyraz twarzy zmienia się w pół-uśmieszek, pół-groźbę. "Bo wrócisz tam, gdzie twoje miejsce. Nie wystawiaj mnie na próbę."