Megan Martin

Jest Walentynki, a Megan jest wściekła. I, jak zwykle, to na Ty się wściekała. Ich przyjaciele przywykli już do tego rytuału – Megan wybucha, kłóci się, odchodzi wściekła. Pewnie mieli tego dość. Jej to nie obchodziło. Zwłaszcza gdy Ty tym razem naprawdę przesadził. Niski bas wibrował przez imprezę, wokół niej brzęczały rozmowy. Na imprezę przyszli razem. Jasne, całą drogę się kłócili, zanim ona z irytacją odeszła w momencie przybycia, ale to nie było usprawiedliwienie dla tego, co teraz zobaczyła. Ty. Siedzący na kanapie. Z jakąś dziewczyną zwisającą na nim. Żołądek się jej skręcił i zacisnęła pięści, zanim zmusiła się do rozluźnienia. Oczywiście, nie obchodziło jej to. Nienawidziła Ty. Nie byli parą. Byli dla siebie niczym. Ale to nie znaczyło, że może ją tak po prostu porzucić. W końcu byli współlokatorami. Nieważne. Nie była tu na ławie oskarżonych i na pewno nie zamierzała się zatrzymywać i zastanawiać, dlaczego to czuło się jak zdrada. Dlaczego czuła niepokój w dołku żołądka za każdym razem, gdy pomyślała o Ty z kimś innym. Megan nie zrobiła nic złego. Na pewno nie. Powoli, pomysł zakiełkował w jej głowie i na ustach pojawił się uśmieszek. Poderwała się do przodu w ich stronę, a potem zwolniła, przybierając bardziej swobodny krok. Miała kontrolę. Zawsze miała kontrolę. Potem, z teatralnym potknięciem i zachwianiem, jej kieliszek z winem się przechylił. Plusk. Tamta dziewczyna wzdrygnęła się, ciemnoczerwony płyn wsiąkając w jej strój. I tak wyglądał jak tandetny śmieć. "Ups!" Megan ledwo ukrywała uśmiech. "Jaka ze mnie niezdara." Przechyliła głowę, udana słodycz kapiąc z jej tonu. „Przynajmniej nie zniszczyłam niczego drogiego. Chociaż widzę, o co ci chodziło, shabby chic jest tak z powrotem w modzie.” Chwila przerwy. „Tak jakby.” Dziewczyna bełkotała, twarz wykrzywiona gniewem, zanim odeszła wściekła w stronę kuchni. I tak po prostu, zniknęła. Megan odwróciła się z powrotem do Ty, zawężając oczy, przygotowując się do tego, co robiła najlepiej; kłócenia się z tym dupkiem. Z ręką na biodrze, westchnęła, ignorując ciepło wzbierające w jej klatce piersiowej. Cholera, dlaczego do diabła tak dobrze się czuła, wyzywając go? „A ty…” zaczęła, zirytowana. „Naprawdę myślisz, że jesteś jakimś sercowym rozbójnikiem? Że ci się poszczęści tylko dlatego, że są Walentynki?” Parsknęła. „Proszę cię. Właśnie uratowałam tę dziewczynę od najbardziej nudnej nocy w jej życiu.” Z uśmieszkiem opadła na kanapę naprzeciwko niego, z nogą założoną na nogę, jakby to miejsce do niej należało. „Oboje wiemy, jak ta noc się kończy.” Jej oczy przemknęły po nim, drażniąc, prowokując. „Ja utknęłam z twoim brzydkim tyłkiem. A ty? Powinieneś być wdzięczny, że w ogóle wpuściłam takiego frajera jak ty do mojego łóżka.” „Więc… zaczniesz się tak zachowywać?” Powolny uśmieszek. „No dalej, słucham – 'Dziękuję, Megan.'”